✧･ﾟ: *✧･ﾟ:*✧･ﾟ: *✧･ﾟ:*༶✧･ﾟ: *✧･ﾟ:*.・
Güneş yavaş yavaş gökdelenlerle süslenmiş gökyüzünü aydınlatıyor ve her daim kalabalık olan büyük şehir meydanını aydınlatıyordu. İnsanlar telaşla işlerine gidiyorlar, öğrenciler okul servislerini bekliyor ve suç işlemek için geceyi bekleyen insanlar karanlık sokak aralarına çekiliyorlardı. Fakat burası sıradan bir ülkede bulunan sıradan bir şehir değildi aslında bütün dünya sıradan ve normal değildi. Heryerde ortaya çıkabilen başka bir boyuta açılan kapılardan çeşitli canavarlar gelirdi ve Dünya nüfusunun yarısından fazlasının özel güçleri vardı Bu kulağa harika gelsede bu güçleri kötü amaçlar için kullan insanlar çok fazlaydı ve bu güçleri kötüye kullanmayı engellemek için adalet sahibi süper kahramanlar ortaya çıktı. Bu kahramanlar güçlü yetenekleri olan kişilerdi ve toplumun huzurunu bozan villain (kötü adam ) 'ları ve ortaya çıkan canavarları durdurarak sivilleri korumak görevleriydi.
✧･ﾟ: *✧･ﾟ:*✧･ﾟ: *✧･ﾟ:*✧･ﾟ: *✧･ﾟ:*✧･ﾟ: *✧･ﾟ:*
Sabahın ilk saatlerinde çarpık kentleşmenin en belirgin olduğu dar mahalledeki oldukça eski boyaları dökülmüş ve yıkılacakmış gibi duran apartmanların arasında hafif bir hareketlilik hissediliyordu. Kanunsuz bir yermiş gibi duran ve parlak güneş ışınlarının zor girdiği bu yerde bir sürü yıkılmış ama yaşamaya devam eden hayat vardı...
Aria ve küçük erkek kardeşi Jamie de bu hayatlardan sadece biriydi. Yıllardır birbirlerinden başka kimsesi olmayan bu iki fakir kardeş hayata tutunmak için birbirlerine destek veriyorlardı.
Aria yüzüne düşen saçlarını kulağının arkasına verdi ve işine geç kalmaktan endişelenerek telaşlı bir şekilde hazırlanmaya başladı. Jamie ablasının telaşını biraz hüzünlü bir ifadeyle izledi ve ardından bakışlarını eski parke zemine çevirerek derin düşüncelere daldı. Aria kardeşinin bu halini görünce sevecen bir ifadeyle sordu"Ne düşünüyorsun Jamie" Jamie biraz şaşkın ve telaşlı bir şekilde mavi gözlerini Aria ya çevirdi gülümsemeye çalışarak "önemli bir şey değil.. Sadece çok çabalıyorsun ve ben hiçbirşey yapamıyorum" Aria hafif bir gülümsemeyle Jamie nin omzunu tuttu ve hafifçe okşadı "çalışmak hakkında düşünme ve okuluna odaklan Jamie ablan güçlü bir kız tamam mı" Jamie hafif bir şekilde kıkırdadı ve düşünceli bir ifadeyle ablasına baktı "ama yorgun görünüyorsun abla öğünlerini de atlıyorsun... Daha fazla para kazanmak için bende bir işe girebilirim" Aria gülümseyerek Jamie nin saçlarını karıştırdı"ihtiyacım yok dedim ya, sen okuluna odaklan gerisini bana bırak" Aria yorgunluğunu hep gizlemeye çalışmıştı ama Jamie bunu hep fark etmişti .Bu yorgunluğun ve aşırı çalışmanın ablasının sağlığına zarar vereceğinden endişeliydi.Jamie üzgün bir ifadeyle ablasına baktı ve gözlerinde birşeye karar vermiş gibi bir ifade vardı .Aria gülümseyerek "çok fazla düşünme Jamie" Dedi ve eski ahşap kapıya yöneldi kardeşine küçük bir gülümseme verip işe gitmek için evden çıktı. Jamie kapanan kapının ardından hüzünlü gözlerle baktı, aklını rahat bırkamayan düşünceler onu kasıp kavuruyordu ve yapacağı eylemin sonuçlarını düşünüyodu.Elleriyle stresten gerilmiş yüzünü ovuşturdu ardından ağır adımlarla masanın üzerinde duran eski telefonunu aldı ve kırık ekranında yazan numarayı aramak için bir girişimde bulundu ilk başta duraksadı ama çabuk karar vererek numarayı aradı. Kısa bir bekleyişin ardından aranan kişin kalın sesi duyuldu "kararını verdin mi? " Jamie iç çekti "evet... Yapacağım" Telefonun diğer tarafındaki kalın ve duygusuz ses cevap verdi "güzel, yarın öğleden sonra tren istasyonuna gel, seni alacaklar" Telefon kapandı. Jamie nin kolu güçsüz bir şekilde düştü . Düşünceli gözlerle yere baktı, olacaklardan korkuyordu ama böylesi iyiydi onun için, hayatta tek sahip olduğu kişi olan ablasını kaybetmekten korkuyordu. Yavaşça açık pencereye doğru ilerledi ve yeni doğan güneşin belirginleşen ışınlarının büyük şehri aydınlatmasına bakarak hüzünlü bir sesle fısıldadı "böylesi daha iyi olacak abla... "
