Herkese helüü,
iyi okumalar efenim
Kendimi saçma bir şekil de tanıtmayı bırakıp üzerimi değiştirdim. Altıma koyu mavi bir kot pantolon ve bordo bir kazak giyerek mutfağa geçtim.
Saat daha erken olduğu için Poyraz baba uyuyordu.
-Ona hiç bir zaman baba diyemedim, hiç bir zaman baba şefkatini hissedemedim sanki tüm suç onunmuş gibi hissettim-
Düşündükledimin ruh eşimin duyabilmesi bazı konularda gerçekten can sıkıcıydı.
-Eğer karşılasırsak bana acır mıydı-
Sebebini bilmediğimiz bir kural yüzünden sadece belli başlı düşüncelerimiz duyabiliyordu ruh eşlerimiz.
Tezgahın üzerin de duran hapı elime alıp içmek için hamle yapmıştım ki hap avucumdan kayarak yere düştü.
-Ah , olamaz o hap benim için çok önemliydi! -
Her gün hasatlığımdan dolayı içtiğim hapı düşürmüştüm. Eğilip nerede olduğuna bakmaya çalıştım. 15 dakika aramanın sonucun da hapı bulamamıştım. Başka var mı diye bakarken bunun son olduğunu fark ettim. İçimden sessiz bir küfür mırıldandım.
-Bugün kimsenin yüzüne bakmayacağım-
Evett, bölüm sonu
eğer isterseniz uzun bölüm yazarım lütfen oy kullanmaktan ve yorum yapmaktan sakınmayım. Beni çok mutlu edersiniz.
Sevgiyle ve kitaplarla kalın...