Ava
Sıcak bir yaz sabahıydı. Bugün içimde nedenini bilmediğim kötü bir his vardı. Kız kardeşim Emily ile odamın balkonunda başbaşa kahvaltı ediyorduk. Ağzıma tam bir simsiyah bir zeytin atacakken kapı çaldı.
"Girebilirsiniz!"
Bir muhafız;
"Prenses Ava kralımız sizi odasına çağırıyor" dedi.
Şaşırdım, normalde babam beni odasına nadir olarak acil birşey olduğunda çağırıdı.
"Tamam, çıkabilirsin"
muhafız kapıdan çıktı ve,
"Emily ben babamızın yanına gidiyorum"
Emily;
"Umarım kötü birşey olmamıştır"
dedi tedirginlikle
. Başımı evet anlamında aşağı yukarı salladım. Beyaz yumuşak halıdan geçerek kapıyı açtım ve dışarı çıktım, altın renkli işlemelerin olduğu beyaz koridordan geçtikten sonra odamın tam karşısında olan babamın kapısını tıklattım.
Babam;
- Girebilirsiniz.
Beyaz kapıyı açtıktan sonra içeri geçtim. Babam altın işlemeli olan kahverengi yatağında yüzüne bezden maske takmış halde halsiz halsiz bana bakıyor, ara sıra öksürüyordu.
- Baba! iyi misin, bir şeyin varmı?!
- Merak etme, (öksürür) iyi olacağım. dedi.
Babamı bu halde görmek, istediğim son şey bile değildi. Çünkü annemide bu kahverengi yatakta kalp krizi sonucu kaybetmiştim.
Ellerimi ellerinin arasına aldı ve bana daha yoğun bakmaya başladı.
- Kızım sana önemli birşey söylemem gerekiyor.( öksürür)
- Nedir baba söyle lütfen
- Biliyorsun... annen Amelia' yı yakın zamanda kaybettik, bana bir şey oldursa bu krallığı san bırakıyorum(gözü dolar ve derin nefes alıp verir)
- baba böyle konuşma lütfen sana birşey olmayacak
- Bilmiyorum... kızım ben bir hastalığa yakalandım.
Ben tam konuşmak için ağzımı açacakken sus işareti yaptı.
-kızım bu hastalık bildiğimiz hastalıklardan değil, hastalığın adı Royal virüsü şifacılar bendeki hastalığın eşi benzerinin olmadığını ve daha önce böyle bir hastalıkla karşılaşmadıklarını söylediler, hatta biliyormusun bu hastalıgın adını ben koydum kızım dedi, hüzünlüce.
Gözlerim doluyordu ve buna engel olamıyordum, annemin kaybını daha atlatamamışken babamın kaybına dayanamazdım ve sonra babamı dinlemeye devam ettim,
"Bana bunun neden ve nereden bulaştıgını bilmiyorum. Kızım bu hastalığın ilacı veya tedavisi yok ve ben yakın zamanda ölebilirim... öleceğim ve bu yüzden bütün mirasımı sana bırakıyorum"
...
Kafamda yankılandı belki onlarca belki yüzlerce kez.
Ölebilirim.
Öleceğim.
Ölebilirim.
Öleceğim.
Ölebilirim.
Öleceğim.
Ölebilirim...
Kalbime sanki bir anda onlarca hançer saplandı... Hayır hayır! Birini daha kaybedemem olmaz... Hayır!!!!!!!
Ve bir anda şoktan bayıldım.
- kızım!
-anne!!!
Anneme doğru koşuyordum, siyah saçlarım rüzgarda dalgalanıyordu annem üstünde altın tacı ve gümüş rengi işlemeler olan beyaz elbisesi ve beyaz saçlarıyla bana doğru bakıp gülümsüyordu koştum, koştum ve koştum. Yanına yavaşca yaklaştım gerçek olup olmaması o an önemli değildi annemi çok özlemiştim, tam sarılacakken ellerimi boşluğa sardım ve annem kayboldu, içli içli annemin özleminden ağlamaya başladım. Arkamdan gelen bir ses işittim. Bu ses çok tanıdık gelmişti. Arkama döndüm ve gelen sese kulak verdim.
Sesi çok uzakta olduğu için yakılanarak geliyordu.
-kızım ben gidiyorum
-Hayır baba!! daha çok erken hiçbir yere gidemezsin seni bırakamam bana bu acıyı yaşatma lütfen. dedim ağlayarak.
-beni affet kızım seni çok seviyorum
-baba!!
babam kayboldu ve sesim boşlukta yankılandı ...
Çığlık atarak uyandım, hala kabusun üzerimdeki etkisini hissedebiliyordum. Sağ tarafımdaki pembe gümüş koldtuktan ağlama sesi duydum , sağa döndüm ve Emily'i gördüm. İçli içli ağlıyordu,
-Emily bana bak
-Emily bak dedim!
Başını dizlerinden yavaşça kaldırdı, açık kahverngi gözleri dolmuş ve kıpkırmızı olmuştu, sarı dalgalı saçları yüzüne doğru düşüyordu. Ağlamak kardeşime gerçekten hiç yakışmıyordu.
Emily;
"B-babam sen bayıldıktan hemen sonra ö-öldü" dedi, hıçkırmaya yeniden başlarke
n onunla yanıma çektim ellerimi beline sardım ve birlikte saatlerce ağladık.
Acaba rüyamda
gördüğüm babam gerçek olabilir miydi? Belki de ölmeden önce bana son bir veda etmek istemişti...