...
Büyük bir patlama büyük bir yıkım getirdi sonucunda etraf yıkılmaya başlamışken karanlık ortadan kaybolmuştu . Yenmiş miydik ? Her şeyimiz yetmiş miydi , karanlık son bulmuş muydu , artık aydınlığa çıkabilecek miydik ? Umarım bitmiştir ...
Bacaklarımın bağı çözülmüş bedenimi kaldıramaz hale gelmişken kendimi yere bırakmıştım . Daneil beni zorlukla tutarak yavaşça yere bıraktı . Kendisi de birazcık yanımda soluklandıktan sonra bana , daha sonra da diğerlerine dönerek konuştu .
━ Buradan bir an önce çıkmamız gerek , yıkıldı yıkılacak burası !
Daniel zeminden destek alarak zorlukla kalkarken Lenora zemine uzanarak zar zor konuştu .
- Benim ne kalkacak ne de yürüyecek halim yok .
━ Yıkılacak diyorum !
Daniel bana dönerek kollarımdan tutarak kaldırdı ve hızlıca belimden kavrayarak sıkıca sarıldı . Omzundan destek alarak yürürken Adrian da yerden kalkmıştı .
- Burada kalamayız Lenora ! Yürümene yardım edeceğim .
Adrian Lenora'yı kolundan tuttuğu gibi zorlaya zorlaya kaldırdığında biz de dumanın içinden sıyrılıp bulunduğumuz odadan çıkmıştık . Duman ağzıma girip boğazıma kadar gitmişti . Dumandan öksürürken Daniel bir anda duraksadı . Etraf simsiyah giyinimli adamlarla doluydu . Az önce yendiğimiz ''Karanlık''ın adamları !..
━ Hayır ama yine mi !?
Daniel ile bakışırken onlar çoktan harekete geçmişti . Öylece bakakalmışken bir anda etrafta farklı farklı güçler birbirine girmeye başladı ve hiçbiri bizim eserimiz değildi . Altın sarısı bir güç ortalıkta dolaşırken bir kadının sesi duyuldu .
- İyi misiniz çocuklar ?
Müdire Margaret'in sesiydi bu ! Ve ... Kurtulmuştuk !
Tüm adamlar tuzla buz olurken daha fazla dayanamamıştım . Artık dinlenmeyi hak etmiştim değil mi ? Gözlerim aniden kapandığında dinlenme sürecim de an itibarıyla başlamıştı . Daniel'in kucağına kendimi bıraktığımda etraf tekrardan kargaşa alanına dönmüş ve Adrian'ın sesi yankılanmıştı . Lenora da benden farksız değildi ; onunda dinlenmeye ihtiyacı vardı , öyle ki ... O da tıpkı benim gibi kendini teslim etmişti ; derin bir uykuya , derin bir dinlenmeye !..
...
Nihayet özgürdüm , özgürdük , artık tamamen kurtulmuştuk . Nihayet kötülük , karanlık , geride kalmıştı . Sıkı sıkı çalışmamızı gerektiren durumlar da ortadan kalkmıştı . Tamamen normalleşecekti her şey . Belki de artık ailemi de görebilirdim kim bilir ? Gözlerimi yavaşça açıp etrafıma bakındım . Hiç yabancı olmadığım bir yerdeydim , revirde !
Kolumda ise serum takılıydı . Kendime gelip gelmemem meçhul idi . Sadece ve sadece tir tir titriyordum . Bana ne olmuştu bilmiyorum ama ucuz yırtmıştım o kesindi !
Doğrulmaya çalıştığımda karnımın sancısı , kalbimin ağrısı , başımın zonklaması ve sayamayacağım kadar çok olan birsürü neden buna engel olmuş ve tekrar yumuşak revir yatağına kendimi bırakmıştım .
Gözlerimi tekrar uyumak için kapattığımda odanın sesi yavaşça açıldı . Kapattığım gözlerimi tekrardan açtığımda ise odaya Daniel girmişti .
'' Daniel ?.. ''
━ Rachel ...
'' Bana ismimi sevdireceksin... ''
━ Sevmelisin de . Lütfen iyi olduğunu söyle bana ...
Daniel'in sözlerine karşılık başımı olumsuzca sallamakla yetinmiştim . Her iki cümle içinde !.. Belki birincisi değişebilirdi zamanla ama şuan asla hiçbir şekilde iyi değildim , hem ruhen hem de bedenen !..
━ Ama olacaksın ...
Daniel yavaş adımlarla ağır tempoda yatağımın başına kadar geldi . Kalkacak halim bile yokken yana kaymıştım . Ona ihtiyacım vardı şuan , her şeyden ve herkesten çok !..
━ Dikkat et .
Daniel yanıma yavaşça uzanırken başımı bir nebze yastıktan kaldırdım . Daniel yatağa yerleştiğinde ise bende göğsündeki yerimi almıştım .
━ İyi olacaksın merak etme ...
'' Canım çok yanıyor !.. ''
━ Geçecek , hatta ... Geçti bile !
Daniel elini üstümde gezdirirken karnımda durdu . Bana en acı veren ve en çok iyileşmeye muhtaç bölgem ...Bir süre sonra Daniel'in elinden turuncu bir ışık yayılmaya başlarken karnımda değişik şeyler hissetmeye başlamıştım .
Biraz zaman geçtikten sonra yavaş yavaş her şey eskiye dönüyor gibiydi adeta iyileşmiş , yenilenmiş hissetmiştim . Hafif doğrulmaya çalıştığımda ise eli kalbime gitti . Eli kalbimi ısıtmaya başlayınca başım tekrar göğsüne düştü .
Artık tamamen iyiydim , en azından iyi gibi hissediyordum kendimi .
Gözlerim yavaş yavaş kısılmış ardından tamamen kapanmışken kendimi tamamiyle Daniel'e bırakmıştım . Sonrasında ise her şeyi halledivermişti . Revirdeki hemşirenin yapamadığını yapmıştı iki dakikada , ama nasıl ?
'' Nasıl olabildi bu ? ''
━ Senin için . O gece ... İkinci gücüm aktif oldu . Herhangi bir yarayı derin ya da yüzeysel olsun iyileştirebiliyorum .
'' Bu ... Harika !...
━ Umarım öyledir .
'' Şey sanırım ben yine her şey için sana teşekkür etmeliyim . '' Daniel yataktan kıpırdayarak bana döndü . Göğsünden kalkıp ına baktığımda ise o değişik bakışlarıyla karşılaştım . Sonrasında da ağzından şu sözler döküldü .
━ Teşekkür edip durma . Ben bunu seni çok sevdiğimden , sana bir şey olacak korkumdan yapıyorum . Bu basit bir şey değil , en azından benim için değil . Senden hoşlanıyorum , seni seviyorum belki de ... Sana aşığım !
Söyledikleriyle gözlerimin içi gülümserken gülümsemem yüzüme de yansımıştı . Ellerimi boynuna kenetleyerek dibine kadar girdim . Sırtı yatağın başlığına dayanmışken önünde durdum ve gülümseyerek dudaklarına ufak bir buse yerleştirerek geri çekildim . Yataktan kalkmak isterken eli belime sarıldı . Tam da üstüne düşüvermiştim . Ve şimdi ise gülme sırası ona geçmişti . Daha sonrasında çapkınca bir bakış atarak sırıtmıştı . Belimde eli sıkılaşırken beni bizzat kendisine çekiyordu . Dudaklarımızın birleşmesine bir santim bile kalmamışken kapı bir anda açılınca nasıl toparlanacağımızı bile bilemeden kendimi onun üstünden atmıştım ve Daniel de kendini bir anda yataktan aşağıya atmıştı .
Gelen hemşireye muzipçe sırıtırken hemşire göz devirerek içeri girdi ve kapıyı kapattı . Genel kontrol yapacak gibi görünüyordu . Yataktan bir anda ayaklandığımda şaşkına döndü .
'' Ben iyiyim hiçbir şeye gerek yok . ''
- Ama nasıl olur ...
'' Her şey bitti ve izniniz olursa şimdi revirden çıkıyoruz ? Çünkü iyileştim ... Sayesinde . ''
Hemşire şaşkına dönmüş ne diyeceğini bilemezken odada ilerledi . Sonrasında da konuştu .
- En iyisi yine de sizi bir kez daha muayene edeyim sonra da anlarız ne odluğunu .
'' Peki !.. ''
Oflayarak yatağa geri uzandığımda hemşire beni kontrol etmeye başlamış Daniel de yavaş yavaş aradan sıvışmış ve göz kırparak dışarı çıkmıştı . Hemşirenin muayenesi bittiğinde bana döndü .
- İyi görünüyorsunuz ..
'' Demiştim . ''
- Çıkın öyleyse !
Hemşire öfke saçan yürüyüşüyle odayı terk edince gülerek kalktım ve revirden çıktım . Tam kapının önünde Daniel duvara yaslanmış beni bekliyordu . Kahkaha atarak yanına gittiğimde yataktaki yaram kalan işimizi ayak üstü halletmiştik . Yanına daha tam varmamış olsam bile anında dudaklarıma yapışmıştı bile .
'' Bitti sonunda , değil mi ? ''
━ Bitti ...
'' Neyse ki ! ''
Evet gerçekten de her şey bitmişti . Özgürdüm , özgürdük . Artık rahattık , iyiydik ve kötülük o tamamen yok olmuştu . Karanlığı o çok sevdiği karanlığa en sonunda hapsetmiştik !
...
