Angela dünkü olaydan sonra canavarı yok etmek amacı ile gece yarısı okula gitti ve büyüyü gerçekleştirmek için hazırlandı.
Gece 03:06.Terk edilmiş yetimhanedeki büyü çemberinin tam ortasında Angela, dizlerinin üzerine çökmüş. Etrafında 66 adet siyah mum yanıyor. Defter önünde açık, sayfa kanla ıslanmış.Ama bu kendi kanı değil.Başka biri çağrılmıştı. Ama o, Angela’nın yerine geçmek istemedi.Defter sinirlendi.Sayfalar kendi kendine çırpınarak çevrildi. Mumlar aniden parladı.Ve defterin ortasından simsiyah, damlayan bir kol çıktı.Kolun tırnakları paslı jilet gibi.Angela kaçmaya çalıştı ama çemberden çıkamıyor. Büyü başladı.
Çığlık attı.Ama sesi duyulmadı.Çünkü defter sesini aldı.Gölge varlık, Angela’nın yüzüne baktı ve:> “Sen çağırdın. Bedel sen olacaksın.”
İlk kesik, dilindeydi.Ağzından sarkan kanlı dili, kendi içine çekildi. Konuşamaz hale geldi.Sonra gözlerinden siyah kan akmaya başladı.Gözbebekleri büyüdü… sonra patladı.Ama Angela hâlâ yaşıyordu.Çünkü defter, onu çabuk öldürmek istemiyordu.Göğsü açıldı.Kalbi atıyordu — defter onu yutmak istiyordu.Ama Angela son bir güçle büyü sözlerini zihninde tamamladı.
Patlama oldu.Mumlar sönmeden önce defterin içine çekildi.Angela, ortada çırılçıplak bir ceset gibi kaldı. Derisi yoktu.Tırnakları dökülmüş, parmakları bükülmüş halde.Ve alnına kazınmış üç kelimeyle:“Kurban. Uyarı. Sonsuzluk.O günden sonra o odada defter bulunamadı.Ama duvarda hâlâ bir leke var:Kan gibi değil… içten gelen bir çığlık gibi…
Oda sadece kanla ve et parçaları ile kaplanmıştı Angela diye biri artık yaşamıyordu ve annesi onu hala hayatta olup kayboldu sanıyordu...
- Bölüm sonu-
