Bölüm 5

Annen kırmızıydı. Teninde şarap lekesi gibi taşıdığı bir günah vardı. Gülüşü, mezarlıklara çiçek bırakan kadınlara benzerdi; her seferinde biraz daha solgun, ama yine de güzel. Sana ondan bahsetmek zor. Çünkü onu anlatmaya başlarsam, seni neden hiç kucağıma alamadığımı da anlatmam gerekecek. Ve bu dünyada hiçbir baba, kızına kendi yenilgisini anlatmak istemez. Annen üşüyen bir kadındı. Bir dinlenme tesisinde kucağıma sokulmuştu bir gece, gözlüğünü çıkarmış, gözyaşlarını saklamaya çalışıyordu. O an fark ettim; onun içi dışından daha soğuktu. Sen, işte o gece döllenmiş bir hayal olabilirdin. Olmadın. Çünkü biz birbirimizi sevmenin ortasında birbirimizi kaybettik. Ve sen, iki enkazdan biri olarak asla var olmadın. Biliyor musun, sen doğsaydın, onun o sabah erken uyanmalarını daha çok severdim. Sesini, kahvesini şekersiz içmesini, ve hatta bir gün beni terk edeceğini bile kabullenirdim. Yeter ki senin gözlerinde onun gözlerini görebileyim. Ama olmadın. Annen de artık yok. Gitti. Beni, seni, bu lanetli yazgıyı arkamızda bırakıp… Gülü sevdiği gibi ölümü de sevdi. Ve şimdi ben, elimde hiç doğmamış bir bebeğin hayaliyle, hiç gülmemiş bir annenin yokluğunda, bu satırları bir mezar taşına değil, bir yokluğa yazıyorum. Bu sayfa senin. Ve biraz da onun. İkinizi de doğuramamış bir adamın lanetli duası. Sizi seviyorum