"Onu tam olarak görmeden, onunla tam olarak tanışmadan ölemem. Onu gerçek manada bulacağım ve ne olursa olsun içimi açacağım."
Bir müddet daha gözleri gözlerime daldı. Ben de onunkilere baktım.
Bangchan saklandığı yerden çıkmış ve konuştuğumuz süre boyunca sessiz kalıp hem bizi dinlemiş hem kapıyı gözetlemişti.
Lee Know derin bir nefes alıp vererek bana sordu.
"Peki ya sen? Sen neden buradasın?"
Anında cevap verdim. Bu defa âdeta rolleri değişmiştik. Az önceki konuşmamıza benzer bir konuşma hüküm sürdü ve bu sefer evet diyen taraf ben oldum.
"Bir arkadaşımla sinemaya gelmiştim."
"Sinemaya?"
"Evet."
"Nasıl bir arkadaş bu? Erkek mi?"
"Evet."
"Gerçekten arkadaş mı?"
"Evet."
Yine sesi her zaman dalga geçtiği tonda olsa da bu sefer sanki azarlar gibiydi de.
"Seni gidi seniii! Bir de bana diyor. Kim inanır kızım buna? Sevgilin değil mi?! Buluştun onunla?! Hem de yasağa rağmen!"
Bana bir kere daha kızım dediği için içimde yükselen öfkeyi bastırmaya çalıştım. Bu hitaptan nefret ediyordum ve bunu o da çok iyi biliyordu. Gıcık!
Her neyse, Polis Akademisinin kurallarından biriydi öğrenciyken sevgili yapmamak. Bu yüzden bu olaya bu kadar takılıyorduk.
"Yuh! Ben sen miyim çapkın?!" diye sorarak tepkimi gösterdim.
Hafif gülümsedi.
Oturduğu yerde üzerime doğru eğildi.
Kulağıma çok yakın bir mesafedeyken sesini iyice kıstı. Âdeta fısıldadı.
"Herkesin damarında biraz olsun çapkınlık kanı gezer güzelim."
Tüylerim diken diken oldu. Vücuduma yabancısı olduğum karmakarışık bir his dağılırken alnına "şlak" diye geçirerek onu kendimden uzaklaştırdım.
"Ah!" dedi ve gözlerini yumdu. Başını yeniden duvara yasladı. Bense aynı esnada söz aldım.
"Ağır ol. Çocukluk arkadaşım o benim ve şu an rehinelerin arasında. Sinirim bozuk zaten. Daha fazla sinirimi bozma Lee Know. Gebertirim seni."
"Of tamam tamam, sustum. Bir şey demiyorum. Elin çok ağır kızım ya. Beyin hücrelerimi öldürdün."
"Bu da yalan."
Gözlerini şimşek hızıyla açıp doğruldu. Başını bana çevirip irileştirdiği gözleriyle gözlerime şaşkın şaşkın baktı.
"Ne? Neden yalan olsun ki?"
"Olmayan beyin hücrelerini nasıl öldürebilirim? Yalan işte."
"Kızım-"
"Ben senin kızın falan değilim!"
İnci gibi dişlerini meydana çıkaracak kadar geniş gülümsedi. Hafif bana doğru eğilip yine fısıldadı.
"Peki o zaman, güzelimi mi tercih edersin?"
Alt dudağımı sinirle dişledim. Kendisine tma yumruk geçirecektim ki bunu fark edip refleksle, oldukça büyük bir hızla bileğimi tuttu.
Tuttuğu bileğimden beni kendisine çekti.
Alnım alnına çarptı. İkimizden de aynı esnada:
"Ah!" sesi çıktı.
Alnımı kırıştırıp geri çekilmek üzere hareketlensem de Lee Know buna müsaade etmedi.
Beni bir kere daha kendisine çekti.
Alnım alnına önceki gibi sert değil, yumuşak bir şekilde dayandı. O mesafeden gözlerimin içine bakmaya başladı.
İnsanın kalbi nasıl karıncalanır?
Sanırım tam olarak böyle. Şimdiki gibi. Kalbim karıncalanıyor.
Üstelik sadece kalbim de değil, karnımda da değişik ama hoş kasılmalar meydana geliyor sanki.
Çapkın böyle mi düşürüyor kızları kendisine.
Herkese böyle mi hissettiriyor?
Bangchan'ın uyarısıyla kendimize geldik ve hızla birbirimizden uzaklaştık.
"2 kişi daha bu tarafa doğru geliyor. Hazırlıklı olun."
Çok boşlamıştık zaten. Nerede, ne durumda olduğumuzu tamamen unutmuştuk.
Bu uyarı üzerine hemen silkinerek toparlandık.
Lee Know yere yatırdığı baygın haini tutup biraz daha sürükledi ve kenara çekti.
Kendisi Jisung diye hitap ettiği kişinin yanına geçti.
Ben de Bangchan ile beraber ileride, yerde serili yatan adamın karşı tarafında asılı duran kıyafet reyonlarının arkasına saklandım.
İki adam yan yana gezerken biri mağazaya baktı. Kaşlarını çattı.
Adımlarını mağazaya yönlendirdi.
Elindeki uzun namlulu silahı dikkatle tutarak ağır ağır ilerledi. Yanındaki de şüphelendi.
"Bir sorun mu var?" diye sordu.
Kaşları çatık olan o adam tamamen içeri girdi. Kenarda saklayacak bir yer bulamadığımız baygın adamı gördü.
"Ne olmuş burada?" dedi ve onun yanına ilerledi.
...