Hemen arkasından Jisung da atıldı.
"Ben de gönüllüyüm. Elimden geldiğince yardım etmek isterim."
Rehin olarak tutulan kişilerden birkaç erkek daha öne çıktı ve onlar da gönüllü olduklarını bir bir belirtti.
"Ben de gönüllüyüm."
"Ben de."
"Elimiz kolumuz bağlı durmaktan iyidir."
"Boş boş oturmak istemiyoruz."
"Beni uykusuz bırakan bu itlerden hesap sormama müsaade edin."
Yüzbaşı Felix memnun bir şekilde tebessüm etti.
"Harika, isimleriniz neydi?"
"Hwang Hyunjin."
"Han Jisung."
"Yang Jeongin."
Tanıdığım kişiler birer birer elini kaldırıp ismini söyledikten sonra tanımadığım, siviller arasından gelen kişiler konuşma sıralarına göre isimlerini söylediler.
"Park Jimin."
"Jeon Jungkook."
"Kim Taehyung."
"Jung Hoseok."
"Min Yoongi."
Yüzbaşı Felix, herkesin ismini öğrendikten sonra hepsine hitaben bir kere daha sordu.
"Askerlik yaptınız mı?"
Jisung dışında herkesten onay geldi. Yüzbaşı Felix onay gelmeyen Jisung'a baksa da sorun etmedi ve, "Her neyse," dedi.
"Şu an pek de bir önemi yok. Changbin, hepsine telsiz ver. Ekipteki uzun namlulu silah ve tabancalardan onlara da temin et."
Changbin bir kere daha koştururken Yüzbaşı Felix Jisung'a baktı.
"Sen ve Jungkook, Jeongin'e otopark katında yardım edin. Deponun da o katta olması lazım. Tüm girişler orada da kapalı ve girişlerde yine tuzaklar olabilir. Her ihtimale karşı girişlerden uzak durun ama yine oraları görebileceğiniz bir yerde vaziyet alın. 5 dakikada bir sizlerin de sesini duymak istiyorum. Anlaşıldı mı?"
"Anlaşıldı."
"Anlaşıldı."
"Anlaşıldı."
Gözlerinin hedefi bu sefer de Hyunjin oldu.
"Sen, Changbin ile beraber meydanda gördüğün tüm silahları topla ve bir üst katta toplanacağımız yere getir."
Hyunjin de hemen onay verdi.
"Tamam komutanım. Nerede toplanacağız?"
Yüzbaşı Felix biraz düşündü. Ardından herkesle göz teması kurarak konuştu.
"Burası pek güvenli değil. Dışarıdaki olaylar büyürse, kurşunların hedefi burası da olursa camlardan ötürü felaketler yaşanır. En üst kat da olmaz. Herhangi bir saldırı ihtimaline karşı sanırım en güvenli yer ara kat olur."
Gözleri, kalan kişileri buldu.
"Jimin, Taehyung, Hoseok, Yoongi; sizler de sivilleri bizimle beraber bir üst kata çıkarın. Orada güvenli bir yer bulup sivilleri yerleştirin. Onları koruma vazifesi Jungwon ile beraber sizde. Gözünüzü dört açın. Jungwon'un emrinden çıkmayın."
Herkes görevini anladıktan sonra bir bir dağıldı. Çevremizdeki koşuşturmaca hız kesmeden sürdü.
Bangchan'ın son derece halsiz bir şekilde yanına gelen sivillerle konuştuğunu işittim.
"Yani biriniz hemşire, ikiniz doktorsunuz. Harika. Peki ya siz?"
Seungmin'e hitaben sorduğu soruya Seungmin başını kaldırarak cevap verdi.
"Ben tabip teğmenim."
Bangchan başıyla Seungmin'i onayladı ve Yüzbaşı Felix'e baktı.
"Yüzbaşım, biz müsaadenizle önden çıkıp gerekli olabilecek malzemeleri temin etmeye ve toparlamaya çalışalım. Bir ameliyat ortamı oluşturalım."
Yüzbaşı hızla söze girdi.
"Elbette doktor bey, siz hızlıca çıkın. Biz de geliyoruz."
Hyunjin ve Changbin etraftaki silahları ve kalkanları bir kenarda toparlarken Yüzbaşı bir kere daha onlara seslendi.
"Changbin, Hyunjin! Öncelikle buraya bir bakın."
İkisi de yapmakta olduğu işi bırakıp anında yanımıza geldiler. Yüzbaşı devam etti.
"Seungmin, hızlı kurulan sedyemiz yanımızda mıydı?"
"Evet komutanım, sırtımda." dedikten sonra gözleri beni buldu.
"Hwa Jin, lütfen bastırmaya devam et."
Seungmin elini çeker çekmez tişörtlerle Lee Know'un yarasına bastırmaya devam ettim. Sevdiğim adamın ter içinde kalan yüzüne baktım.
Ona baktıkça burn direğim defalarca kez sızladı. Gözlerim doldu. Dudaklarım tir tir titredi.
Düğümlenen boğazım yüzünden güçlükle, "Lee Know, beni duyuyorsun değil mi?" diye sordum.
Gözlerini çok hafif araladı. Hâlsizliği sesine de yansımıştı. Oldukça kısık ve düşük bir sesle, iki kelimesinde bir nefeslene nefeslene konuştu.
"Duyuyorum güzelim, merak etme. O öpücükleri senden almadan hiçbir yere gitmeye niyetim yok. Endişelenme."
O böyle de söyleyince dayanamadım.
Hızla uzandım ve alnına dökülen saçlarının üzerine, kokusunu içime çeke çeke uzun bir öpücük kondurdum.
Ağır ağır gülümsedi.
"Kaderimsin, demek oluyor bu öpücük. Biliyorsun değil mi?"
"Nasıl?"
Kuruyan dudaklarını yaladı. Baygın bakan güzel gözlerini gözlerime çıkardı.
"İnsanların kaderleri alınlarında yazarmış. Bu yüzden kadere alın yazısı derlermiş. Sen beni alnımdan öptün. Kaderime mührünü bastın be güzelim."
Gözlerimden durduramadığım gözyaşlarım akmaya devam ederken ben de ona gülümsedim.
"Bu mantığa göre bakacak olursak eğer; ölürsen, ölürüm Lee Know."
"Buna izin vermeyeceğim."
Seungmin sırtındaki büyük, siyah çantadan sedyeyi çıkardı ve hızlıca yanımda kurmaya başladı. Kurulumu tamamlanır tamamlanmaz da Hyunjin ve Changbin'in yardımıyla Lee Know sedyeye taşındı.
Hep birlikte üst kata doğru çıkmaya başladık.
...
Enhpen ile Stray Kids etkileşimini her kurgumda kullanmayı aşırı seviyorum ya.🤣
Enhypen, bu kurgumuza da hoş geldiniz.🤭
