Sabah olmuştu, telefonuma baktım. Erkek arkadaşım aramıştı. Onu geri aradığımda başka biri açtı,
-merhaba ribool.
-Alo, kimsiniz? Ve adımı nereden biliyorsunuz?
-ben senin için doğdum. Ve senin peşini bırakmayacağım!
-kim olduğunu demezseniz polisi arayacağım!
-beni hatırlamadınmı? (kahkağa atar)
-Sen, sen yok olamaz o bir göz yanıltmasıydı! Gerçek değildi!
-ama gerçeğim ribool.
-peki görmemiş ve ya duymamış sayıyorum, ne istiyorsun?
-benimle oynamanı! (arama kapanır)
Kapanmıştı ben cevabımı vermeden. Üstümü giyinip arabanın anahtarını alıp hemen doğruca karakola gittim. Çok korkmuş bir durumdaydım ve polislere olanları anlattım.
Polisler korkmuş olduğumu dudaklarımın titremesinden anlamış olmalı, ambulans çağırıp beni yolladılar.
Ambulansta bayılmışım.
Uyandığımda başımda toplandılar. Polis, doktor ve en önemlisi psikolog. Doktor bana gülümsedi ve dediki
-bize ne olup bittiğini anlatabilirsin.
-ne olmadı ki!
Anlatmaya başladım.
...
"Saat gece 02 civarlarıydı. Nefes alıp veren bir ses kulağımda yankı yapıyordu
mutfağa gidip ilacımı aldım. Kulaklarımı kapatıp gözlerimi tava doğrulttum. En fazla öyle geçebileceğimi düşündüm. Ama hayır geçmedi. Kalktım, ilerledim banyoya doğru.
Elimi yüzümü yıkadım. Ses gitmişti. Derin nefes aldım ve rahatladım, aynaya bakıyordum ne olduğunu daha demin ne olduğunu anlamaya çalışıyordum ki aynadaki o yüzü görene kadar. "
(doktor yaklaşıp bana sarıldı)
-sen hiçbir zaman yalnız değilsin! Tanrı ve melekleri yanında, şunu unutmaki sen her ağladığında ve ya korktuğunda sana Tanrının melekleri sarılır.
Bu sözleri duymak hoşuma gitmişti. Doktor bana 6 kutu ilaç yazdı,
-bu 6 kutu ilacı her başın döndüğünde içeceksin ve sadece hep yaptığını yapacaksın, içmezsen ve yapmazsan seni rahat bırakmaz!
Bunu dediği anda kulağımda bir kahkağa duydum, korkup çığlık attım. Herkes benden önce odayı terk etti. Beni unuttular çünkü benim psikolojim yerinde değilmiş ve değil diye beni yatağa bağlamışlar. Ben yine kotkmuştum, kaçmaya çalışırken yine o ve yine o....
