Saonji malikanesinde sabah yine aynı başladı. Burada sabah alarmla değil piyano sesleri ile uyanırdı Miyuki. Annesinin alt katta siyah kuyruklu piyanosu ile çaldığı parçalar tüm evi doldururdu. Miyuki de duyar duymaz uyanırdı.
"Sabah sabah, yine Chopin çalıyor." Miyuki aşağıya indi.
Annesinin çaldığı büyük, siyah kuyruklu piyanosu bir ayna gibi camdan içeri giren ışığı yansıtıyordu.
"おはよう"(ohayou-günaydın)
"Sana da günaydın birtanem"
"La Campanella çalışabilir miyiz, anne?"
"Şimdi mi? Dişlerini fırçala. Geldiğinde çalışırız."
Miyuki gelene kadar annesi çoktan nota kâğıtlarını çıkarmıştı. Çalmaya başlamıştı.
Miyuki döndüğünde her zaman olduğu gibi annesinin kucağına oturup annesinin piyanoda dans eden ellerini izledi. Annesi sol eliyle bir aşağıdaki, sağ eliye de bir üstündeki oktavı çalıyordu. Miyuki ise ortada yeni öğrendiği La Campanella yı çalıp annesine eşlik ediyordu. Henüz 8 yaşındaydı ama annesi sayesinde ileri bir seviyede piyano çalabiliyordu. Zor kısımlarda kaşlarını çatıyor; güzel çaldığı kısımlarda ise yüzü gülüyordu. Parça biterken mutfaktan bir ses duyuldu. Bu babasının rutin sabah kahvesiydi. Miyuki hemen mutfağa koştu.
"Günaydın baba."
"Günaydın kızım. Piyanoyu sen mi çaldın?"
"Evet! Annemden kadar güzel çalacağım ben."
"Emin misin?" Annesi mutfağa gelmişti. "Eminim benim kadar değil, benden çok daha güzel çalacaksın." Miyuki'nin gözleri bunu duyunca parladı. Hevesli biriydi ve kesinlikle buju yapacaktı.
"Hadi kahvaltıyu hazırlayalım."
Miyuki babasının sözünü dinleyip nasıl yardım edebilirim diye düşünerek etrafa bakınıyordu. Sonra babasının fincanından gelen kokuyla kahveyi içmek istedi.
"Baba kahveni içebilir miyim."
"Hayır."
"Bir yudum."
"Hayır. Kahve için küçüksün."
"Yarım yudum."
"Hayır "
"Dilimin ucuyla dokunsam?"
"Hayır dedim."
"Koklasam bari?"
"O olur."
Miyuki her zaman hayranlık duyduğu kahveyi kokladı.
"Büyüyünce kafe açacağım."
"Bakarız. Hadi şu çatalları masaya koy."
Yemek yerken bir anda oda karardı. Anne babası bir boşluğa çekildi. Ve işte o sırada kan ter içindeki Miyuki uyandı. Yine görmüştü onları, yıllar önce ölen ailesini... Son iki aydır aynı rüya ona her gece işkence ediyordu. Önce güldürüyor sonra ağlatıyor...
İşte bu benim hikayem. Ben Miyuki Saonji. Ve bunu okuyan herkes, benim gizli tanıklarımsınız.