Son Axşam
1992-ci ilin fevralı idi. Xocalıda hava çox soyuq idi. Qar səssizcə yağır, küçələri ağ örtüyə bürüyürdü. On iki yaşlı Lalə pəncərənin önündə dayanıb çöldə oynayan uşaqlara baxırdı. Anası mətbəxdə axşam yeməyi hazırlayır, atası sobaya odun əlavə edirdi. Balaca qardaşı Murad isə taxtadan düzəltdiyi oyuncağı ilə oynayırdı.
Evdə sakitlik hökm sürürdü. Süfrə arxasında ailə birlikdə yemək yeyərkən gələcək planlarından danışırdı. Lalə müəllim olmaq arzusunu bölüşdü. Atası gülümsəyərək dedi:
— İnsanlara elm öyrədənlər heç vaxt unudulmur.
Həmin sözlərdən sonra uzaqdan güclü partlayış səsi gəldi. Hamı susdu. Ardınca daha bir partlayış eşidildi. Pəncərələr titrədi. Atası dərhal ayağa qalxıb çölə baxdı. Küçədə insanlar təşviş içində ora-bura qaçır, bir-birinə səslənirdilər.
Anası qorxu ilə uşaqları qucaqladı. Atası sakit görünməyə çalışsa da, üzündəki narahatlıq gizlənmirdi.
— Hazırlaşın... Buradan çıxmalıyıq, — deyə o, asta səslə dedi.
Lalə son dəfə otağına baxdı. Kitabları, oyuncaqları və divardan asılmış ailə şəkli gözünün önündə qaldı. O, bilmirdi ki, həmin gecə uşaqlığı geridə qalacaq.
