Bırak Dağınık Kalsın
En dibe daldık yeniden , diplerden göklere yükselmek yerine bulunduğun yerin değerini kıymetini özledik bugün veya tekrar düştüğümüzde hüsrana uğramak ; yeniden yükselmeye çalışmak yerine durduk ve düşündük , burdayız burda oluşumuzu düşündük bugün. En dibe vuruşumuzu ardımızda bıraktıklarımızı ve gelecekten alacaklarımızı düşündük ; Kaybedilen zamanın farkında bile olmadan.
Zamandan fazlasını kaybettik bugün. Ömrümüzden bir günün gitmesi bir yana heveslerimizi kaybettik bugün , direncimizi kaybettik , ölüme yaklaştığımızı fark edip hunharca yaşamımızla avunduk belki. Göğe baktık bugün , bir gün yükselsek bile hep aşağıdan bakacağımız göğe baktık , bir çiy damlası düştü yüzümüze , bir rüzgar esti sonra ve bu sefer ne gerçekleri vurdu rüzgar yüzümüze ne de hüsran yağdı gökyüzünden yüzümüze. Bugün gökyüzü ağlamadı yüzümüze , tek damla yağmur değmedi tenimize. Güneş belki de ilk kez bu kadar parladı , çiçekler delicesine yeşerdi umut oldu bize hep . İçimizdeki ukteler geldi geçti , kursağımızdaki hevesleri yaşadık bugün. Günlerin en güzeliydi belki bugün. Parka gittiğimizde hep gördüğümüz o boş salıncak doluydu , önünde sıra vardı bugün . Sonra oturduk ve hep bugün ile başlayan cümleler kurduk , unuttuk belki yarınları . Bilmiyorduk , oysaki yarın da dünün bugünüydü. Sırası geçti salıncağın , sıra bize geldiğinde ise en yükseklere vardı bedenimiz ve ben diye başlayan her cümle biz oldu o an . Sanki fırlayıp salıncaktan arş'a varacaktık ve geri geldiğimizde uyandık uzak kaldık yine göklerden . Gökyüzü zaten yalnız başına güzeldi ve anladık o an gökyüzünde olmak değildi marifet , marifet gökyüzü olmaktı . Soluverir geceleri gökyüzü olsa bile , ağladığında seller akar fırtınalar kopar içinde yer de gökyüzünün içidir ve ağlatırsan kasırgasıyla alır götürür seni . Üzmemeli gökyüzünü ama heveste etmemeli olmak gökyüzü . Tek bir bedende boğulurken birbirine hem çok uzak hem bir o kadar yakın mesafede olan yüzü taşıyan yer ve gök olduğumuzda boğulurken yalnız kalamayız birileri de gider yanımızda. Hoş , böyle de bizlerle üzülen insanlar var ancak azlık içinde çekilen bir yalnızlığın bedeliyle derttaş buluruz fakat göğe yükseldiğimizde kalabalık içinde yalnızlıktan boğuluruz . Yıldızlarımız olur irili ufaklı bir Ay ' a sahip oluruz belki hatta belki Güneşimiz olur. Ufacık yıldızları sığdırsak da bedenimize aydınlatamaz gecemizi , bir ay da sığdırsak güneşsiz bir hiç , güneş desen zaten içi yanar . Ne yaparsan yap aydınlanmaz gecelerin fakat doğru bakarsan zaten aydınlıktır her yeri , sığdırdığın her yıldız senin için aydınlatırsa önemli bir yeri , güneş yaklaşınca ısıtırsa içini ve Ay zaten her baktığında bu kadar muazzamsa sen zaten yalnız ve karanlık değilsin unutma ki yıldızları parlatan karanlıktır fakat karanlığı kaybeden de yıldızlardır. Öyleyse bırak dağınık kalsın herşey senin gibi , bizim gibi . Zaten toplasan da aynı dağıtsan da aynı içim. Sen olunca aydınlık , olmayınca ise karanlık . O zaman ne önemi var ki fazlasını
n.