Bugün bu satırlara güvenme vakti. Ne kadar vakit geçmişti. Yaşama yeniden başladık. İnançlara yeniden başladık. Bu sözcükler, bu cümleler belki de karanlık, belki de aydınlık olacak. Başladığımız yere dönme vakti. İki yıla yakındır güven limanını bırakıp, yeni yollar aradım. İnsanlar yine şaşırtmadı. Bu sayfalar bana yine kucak açtı. Yeniden burada dost olma ve sahip olduğumuz yerde durma zamanı. Oğuz Atay misali yazmaya başlayalım, sayfalar gösterir yine bize hayatı. Karanlığa dönüyorum sanmayın. Sadece ait olduğum yere geri geldim. Kalemim kırılsa da, mürekkebim acı da koksa, sayfalarıma hüzün de dökülse yine beni, bana anlatır.
"Selim gibi, günlük tutmaya başlayalım bakalım. Sonumuz hayırlı değil, herhalde onun gibi. Bu defteri bugün satın aldım. Artık Sevim olmadığına göre ve başka kimseyle konuşmak istemediğime göre, bu defter kaydetsin beni; dert ortağım olsun. "Kimseye söylemeden, içimde kaldı, kayboldu," dediğim düşüncelerin, duyguların aynası olsun. Kimse dinlemiyorsa beni -ya da istediğim gibi dinlemiyorsa- günlük tutmaktan başka çare kalmıyor. Canım insanlar! Sonunda, bana, bunu da yaptınız." -Oğuz Atay-Günlük