İki gün sonra.
Crush’ın provalarından birinin ardından Arda ve Efe stüdyo çıkışında bekliyordu. Diğer üyeler içeri girmişti.
Telefon yine titredi.
Bu sefer video yoktu. Sadece bir cümle:
“Oyun yeni başlıyor. Bu sefer sadece ikiniz değilsiniz.”
Arda ekrana baktı. Efe de baktı.
Sonra ikisi de aynı anda gülümsedi.
“Korkuttular mı seni?” diye sordu Efe.
“Hayır,” dedi Arda. “Sadece… artık yalnız olmadığımızı biliyorlar. Bu iyi.”
Efe omzuna yaslandı. “O zaman gelsinler. Bu sefer biz de hazırız. Ve… yanımızda market poşetleri var.”
Arda güldü, kolunu Efe’nin omzuna attı.
“Sen delisin.”
“Sen de. O yüzden ikimiz de hâlâ buradayız.”
Uzaktan stüdyo kapısı açıldı. Bir üye seslendi: “Lan siz hâlâ dışarıda mısınız? Çay demledik!”
Arda ve Efe birbirine baktı.
“Geliyoruz!” diye bağırdılar aynı anda.
Sonra yürümeye başladılar. Omuzları birbirine değerek.
Tehdit hâlâ oradaydı. Ama artık ikisi de biliyordu…
Bu hikâye daha yeni başlıyordu.
Ve bu sefer, kahkahaları da, korkuları da, ellerinin birbirine değdiği her anı da… birlikte taşıyacaklardı.