*Alarm sesi*
"Hayır bugün okul var" "Okuldan nefret ediyorum" diye söylenerek üstünü giyinip okulun yolunu tuttu Onur. O sırada arkasından bir ses geldi. Evet bu en yakın arkadaşı Asya
"Onur Günaydın"
"Günaydın Asya bu nasıl enerji böyle?"
"Bugün okulun ilk günü çok heyecanlıyım"
"Sanki bir sınıf büyüyünce nobel ödülü veriyorlar"
"Ah be Onur sen Kerem yok diye üzülüyorsun dimi"
Kerem Onur'un en yakın arkadaşıydı. Kerem olmasaydı Onur yaşayamazdı çünkü bir zorbalığa uğradığında Kerem Onur'u teselli ederdi. Onur gözleri dolu bir şekilde;
"Asya özledim işte çocuk zor günlerimde bile yanımdaydı. Gittiğini sürekli aklıma getirince kalbim acıyor"
"Anlıyorum Onur anlıyorum" dedi Asya
"Belki bir gün buluşursunuz"
"Umarım buluşuruz. İyi ki varsın Asya, bir tek sana bunları paylaşabiliyorum"
"Sende iyi ki varsın Onur bir şey olduğu zaman yanında olucam"
Onur Asya'ya sarılmak istiyordu ama Asya'nın teması sevmediğini biliyordu. Onur deliler gibi aşıktı Asya'ya ama söyleyecek cesareti yoktu bile.
"Okula geldik 9 ay işkenceye hazırız demek ki" dedi Onur.
"Onur bu kadar karamsar olmasan olmaz mı?" dedi Asya.
Onur yaşadığı olaylardan dolayı asosyaldi psikopatlığıda var ne yalan söyliyim.
*Okul çıkışı zili çalar*
"Şükür okul bitti. Matematik hocası bana taktı ya gebertmezsem iyidir" dedi Onur
"Onur okulun ilk günü biraz matematik hocasına zaman ver hemen niye öldürüyorsun psikopatcık" dedi Asya
"Bana psikopatcık diyene bak seni de gördük kücük hanım"
"Ya Onur"
"Tamam sustum"
Onur'u yarın bir süpriz bekliyordu. Çünkü Kerem Onur'un okuluna gelicekti ve mezun olana kadar o okulda kalıcaktı. Tabii ki bunların hepsi Asya sayesinde. Asya'da Onur'a karşı bir şeyler hissetmiyor değildi.
Asya Onur'un hep mutlu olmasını istiyordu. Onur'da Asya'nın hep mutlu olmasını istiyordu.