Uyandığımda hiçbir şeyin farkında değildim. Gözlerim, göz kapaklarım dikilmişçesine açılmıyor ne kadar zorlarsam zorlayayım kafamı dahi kaldıramıyordum. Gelen ayak sesleri kalkma isteğimi bastırdı. Uyku uyanıklık arasında bir sersemlik yaşasam bile bu ayak seslerinin kime ait olduğunu adım gibi biliyordum.
Tak tak tak...
"Bence artık uyanmalısın güzelim. Neredeyse bir gündür uyuyorsun. Yine abartıyorsun bir şeyleri o kadar sert vurmadım."
Ses tonu tahminimi doğruladı ama ben doğrulanamadım. Gitmesini beklemek istedim ama ben uyanana kadar gitmeyeceğini biliyordum. Yavaş yavaş ayağa kalktığımda gözleri üzerimdeydi. Etrafıma baktığımda demir parmaklıklar arkasından bana gülümseyen gözlerini gördüm. İçimde ne korku nede endişe vardı. Bir şeylerin sonunun geldiğini hissetmiştim.
Ne söyleyecek bir sözüm ne yapacak bir şeyim vardı.
