Tan: Kimsin sen? Beni o gün sen mi eve bayıltıp götürdün? Niye beni korumaya çalışıyorsun?
Garip kişi: ....
Tan: Cevap versene, kimsin sen?
Garip kişi kafasındaki şapkayı ve maskeyi çıkartı. Bu Marya’ydı. Neden kılık değiştirmişti:
Tan: Marya, sen neden böyle bir şey yaptın?
Marya: Üzgünüm Tan, sana açıklayacağım her şeyi ama şimdi zamanı değil. Sadece iyi olduğumu ve dün için sana kızgın olmadığımı bil yeter.
Tan: Bana bir açıklama yapman lazım, Marya. Öylece gidemezsin. Babanın adamları beni tehdit ediyor. Baban nasıl biri ki, Marya, beni böyle tehdit ediyor?
Marya: Cevap veremem, üzgünüm Tan ama en kısa zamanda öğreneceksin. Lütfen, ne diyorlarsa onu yap.
Tan: Ama Marya, nasıl yapacağım ben bunu? Babanın dediği şey seninle bir daha görüşmemem ve iletişim kurmamam. Bunu nasıl yapacağım?
Marya: Sadece bir süre konuşmasak yeter. Ben her şeyi halledeceğim, merak etme.
Marya kızdı ve çekip gitti. Tan ne yapacağını bilmiyordu. Orada öyle kala kalmıştı. Gün onu götüren kişi o muydu? Neden götürmüştü, neden dükkana girmesine izin vermemişti? Onu neden bayıltmış, neden böyle davranıyordu? Ne oluyordu, babası nasıl biriydi? Her şeyi çok merak ediyordu. Mecburen eve dönüş yoluna çıktı. Yolda ilerlerken önüne o gün iriyarı adam gibi kesen kişi çıktı:
İriyarı adam: Sana söylediğimizi umarım unutmamışsındır. Marya’dan uzak dur, ona yaklaşma, her daim peşindeyim, bunu unutma.
Adam sadece bunları söyleyip çekip gitti. Cevap vermesine izin bile vermedi. Tan mecburen evine geri döndü. Eve girdi, kapısını kilitledi ve düşünmeye başladı, ne yapması lazımdı? Önce polise gitmeyi düşündü ama bunun bir işe yaramayacağını biliyordu. Sonra Marco’yu sormayı düşündü. Onun başını tehlikeye girmesini istemedi, sormaktan vazgeçti. Ne yapmalıydı, ne yapmalıydı? Mecburen beklemekten başka çaresi yoktu. Beklerken zaman geçsin diye Marya’nın resmini çizmeye başladı. O günkü o beyaz elbiseyle ne kadar güzel göründüğünü bir türlü unutamıyordu. Bir de Marya’yı görebilecek miydi?