İnanır mısın, bugün fark ettim.
Ses tellerim yokmuş benim. Bakma beni öyle sorgulayan gözlerle. Kimseyle konuşamıyorum, anlatamıyorum derdimi. Yok, çıkmıyor sesim.
Sen bilemezsin ki bunu. Bir ben bilirim.
Ses telleri olmayınca bağıramazmış da insan. Derdini anlatamayınca kahrolurmuş. Kahroluyorum ama yine de çıkmıyor sesim.
Eksik kalırmış bir de her yönden, işte ben bugün bunu fark ettim.
Sessiz kalırmış insan çevresine, gelene geçene, hayatındaki herkese ve her şeye. Yorgun kalırmış boşlukta. Düşermiş o boşluktan da, söylemeye korkarmış gibi.
En sevdiği şarkıyı söyleyemezmış mesela ya da artık sevdiğim kadın diye seslenemezmiş. Kendi kendine sinirlenip Mırıldanamazmış.
Gitme bile diyemezmiş ona, demeye fırsat bile bulamazmış.
Diyemedim işte.
Sen Öğrettin zaten gitme kelimesini de bana ve ben şimdi o kelimeyi bile haykıramıyorum sana.
Meğer sesim soluğum senmişsin benim.
Sen yokmuşsun artık ve ben bunu bugün fark etmişim…