Είμαι σε μια σύμπτωση που θέλω να πιστέψω...
Περνάς έξω από το σπίτι μου, αλλά τώρα τα βήματά σου είναι μακριά.
Θυμήσου, τα δάχτυλά σου χανόντουσαν σε κάθε τούφα των μαλλιών μου,
πριν μου βροντήξεις τον εγωισμό σου στα μούτρα σαν πόρτα.
Τώρα στο κεφάλι μου υπάρχει μόνο ένα μούδιασμα, ένα συναίσθημα που δεν λέει να περάσει.
Με επισκέπτεται κάθε ώρα της ημέρας,
δεν με αφήνει να σηκωθώ από το κρεβάτι μου.
Το ζω σαν να είναι η πληγή όλης της ανθρωπότητας, ένα σημάδι πάνω μου παντού...
Μελανιές στο νυφικό μου.
Η ψυχή μου βαραίνει, το σώμα μου κλειδώνει κάθε μου προσπάθεια να σηκωθώ.
Φοβάμαι να σε πλησιάσω ξανά με όλο μου το θάρρος.
Τι μεγάλη αντίφαση που είναι ο έρωτας!
Κλαίω κι μέσα από τα δάκρυα υψώνομαι,
γνωρίζω την αλήθεια του να είσαι δυνατός.
Με ένα δαχτυλίδι στο δάχτυλό μου που δεν ήθελες,
προσπαθώ να αναπνεύσω μέσα στη θάλασσα.
Έλα σαν να μη σου είπα ποτέ να φύγεις,
για κάθε στιγμή που δεν μπόρεσα να έρθω σε σένα.
Και κλείσε τα μάτια σου εσκεμμένα.
Μη βλέπεις, αυτή τη φορά μην εμποδίσεις την καρδιά σου να χτυπά στα χείλη σου.
Ακόμα κι αν δεν μπορώ να σου ζητήσω συγγνώμη με όλη μου την ύπαρξη,
ακόμα κι αν δεν μπορείς να με συγχωρέσεις με όλη σου την ψυχή...
Γίνε η ελπίδα των ελπίδων μου!
Βγάλ' με από αυτό το αδιέξοδο.