Saat 8.00 alarm başımın etinin yiyor hızlıca yataktan kalkıp henüz sıcaklığı gitmemiş terliklerimi giyip banyoya ilerledim, çeşmeyi açıp önce elimi sonra yüzüme su attım resmen kendime geldim eşim hala uyuyor bu alarmı nasıl duymuyorsa direk eşimi uyandırdım “Ferhat hadi kalk işe geç kalıcaz ikimizde"dedim bu aralar zaten ofiste işler iyi değil ve bı asistan olarak patrondan azar işiticem yine eşime göre ne var ki zaten o bir patron geç kalsada kalmasada bişey olmaz o yüzden acele edip üstümü giydim makyaj felan derken hızlıca kapıya yöneldim o sırada bı telefon çaldı bilinmeyen numara ilk başta biraz endişelendim çünkü bundna önceki hayatımda eşimle yaşadığımız yerde sıkıntılar olmuştu. Eşime söylemedim telefonu açtım ve hiç kimse konuşmuyor ve şöyle dedim“kimsin neden kendini saklıyorsun" sonra yüzüme kapandı telefon sonra saate bakıp acele ile çıktım hay aksı araba tamirdeydi ya taksi çağırmalıyız yada dolmuş beklicem en iyisi taksi durağına koşmak biraz yakındı neyseki bı taksi buldun ve sonunda ofise geldim patron gelememiş ve bubenim için iyi,
off kahretsin yine bu arama telefondan bıktım ve hiç düşünmeden telefonu kapattım telefon cidden umrumda değil hıh patronda geldi hiç sevmiyorum kendisini duymasın ama hiç gülmüyor suratsız neyse daha sorna beni odasına çağırıp iki üç dosya istedi sonra işlerimi bitirip elime kahvemi aldım şuan rahatım aniden bana ofisten bı telefon geldi “selin hanım size bı telefon var"dedi topuğunu gümbürdeten kadın “peki sağol"dedim sonra telefona döndüm “Alo"dedim karşıdakide benim gibi “Alo" dedi“buyrun beni istemişsiniz telefona kimsiniz" “Selin hanım size kötü bı haber vermeliyim, aslında sizi sabahta aradım ama ulaşamadım"ah kahretsin ofiste arıyan oymuş sinirle telefonu kapattım hiç düşünmeden “evet sizi dinliyorum neyle ilgili"“Eşiniz Ferhat beyle ilgili"o an eşimin acaba başına kötü biseymi geldi diye düşündüm “Eşime biseyiniz oldu söyler misiniz ne oldu "
“Hanın efendi sakin olun eşiniz bı takside giderken trafik kazasında ölü bulundu aslında sizi aradığımızda nefes alıyordu daha yeni öldü ve en sonunda size ulaşabildik ama ne yazıkki eşiniz kurtulamadı"ne diyo bu adam hayır hayır sabah açsaydım dahamı iyi olurdu en azından son nefesinde yanında olurdum o an telefona döndüm “Ne diyebildim sadece gözlerim dolu dolu o an“hangi hastanede söyleyin "dedim “hanım efendi sakin olun evinizin yakınındaki hastane şuan morgda size gösterebilirler"O anlık bı seyek adamın suratına kapatıp bı taksiye binip hastaneye ulaştım morg kısmına gittiğimde o eşimin bembeyaz suratı ve yara bere görünce suratım bembeyaz oldu ve pişman oldum keşke biraz daha kalsaydım ve işi gücü bırakıp ve o anlık bı sinirle hiç bişey yapmasaydım,size önerim hala sevdikleriniz yanınızdayken kıymetimi bilin iş güç ve sinirle sevdiklerinizi boslamayın sonra pişman olursunuz insan gidince anlıyor...