Merhaba. Beni tanısanız büyük ihtimalle dışarıdaki insanlar gösterdiğim güleç, kibar, efendi bir kızı görürsünüz. Ama beni evin içinde izleyebilme şansınız olsaydı böyle olur muydu? Sanmıyorum. Düşüncelerinizin aynı kalmasını o kadar isterdim ki... Tahmin ettiğiniz gibi evde bağıran çağıran , saygısız, terbiyesiz bir kız oluyorum. Dışarıda başka evde başka olanlardanım yani. Bu beni o kadar rahatsız ediyor ki. Bazılarını diyebilir bunu mu kafaya taktın? Ne dertler var diye. Fakat benim gibi olanlar beni anlayabilir. Gerçekten o kadar pişman oluyorum ki. Ama işte... Son pişmanlık neye yarar? Bağırıyorum, çağırıyorum, agresif agresif davranıyorum. Daha sonra da geçiyorum bir odaya ağlıyorum Sonra diyorum ki 'Beyza sen niye ağlıyorsun. Suçlusun. Bunları en yakınlarıma bile anlatmıyorum. Beni dinlerler ama ben çok utanıyorum. O kadar utanıyorum ki... Suçlu olduğumu bildiğim halde sanki bir suçsuz olduğumu söylese suçsuzluğumu kanıtlamış olacağım herkese. Şu an burada nedenlerimi söylemeyeceğim. Utandım. Ama inşallah bu suçluluk halimden bir gün tamamen sıyrılıp nedenlerimi gülerek anlatabilirim. Ama anlatmaya utanıyorum. Madem utanıyorum, niye böyle şeyler yapıyorum? Bir gün diyorum 'Artık daha sakin olacağım, bağıramayacağım.' Hop! Ertesi, gün yine aynı ben. İnşallah aileme karşı daha terbiyeli biri olabilirim. Değişmek istemiyorum. Sadece aşırı agresif hallerimden kurtulmak istiyorum.
Saygılarımla
***** ********