BÖLÜM 1: ZULMET
Varlığını yok etmeye çalışan buharlar adamın ağzından her çıktığında gecenin karanlığında kayboluyordu. Sigarasını dudaklarının arasına koyup derin bir şekilde içine çekti dumanı. İçine çekmesi ile sönük kıvılcım yandı, sağ kalan bedeni küle çevirdi. Uzun kül daha fazla dayanamayıp intihar etti parmaklarından. Genç adam gözlerini karanlığa dikmiş bir şekilde bir eli cebinde öylece dikiliyordu balkonda. Gece en koyu renge bürünmüştü. Siyahın en koyu hali onun karşısında oturuyordu. İkisi de karanlıktı. İkisi de hiçlik ve varlıktı. Biri bunu rengiyle belli ederken öteki insan silueti ile ortaya döküyordu. Gelen adım sesleriyle kulağını birazdan duyacağı cümlelere hazırladı. O cümleleri biliyordu fakat birinden duymak ona keyif veriyordu.
"Efendim, istediğiniz gibi her şey hazırlanıldı. Herkes sizi bekliyor." İstediği olmuştu. Bunun gerçekleşeceğini biliyordu. Gerçekleşmeyeceğine dair en ufak bir ihtimal bile yoktu. Sigarasından son yudumlar aldı ağır bir şekilde. Geceye hükmeden karanlığın hükümdarı oydu. Onun için her şey gece hallolmalıydı. Çünkü gece, insanların en savunmasız anıdır. Herkes rüyalar alemindeyken o geceye hükmediyor, gündüzü yok ediyordu.
Sigarasını ayağının altına atıp bedenini gelen kişiye çevirdi. Ona en sadık çalışanıydı. Onunla çalıştığı süre boyunca hiçbir şekilde bir yanlışını görmemişti. Buna rağmen güvenmiyordu. O kendinden başka kimseye güvenmiyordu. Anne ve babasının yaptığı o oyundan sonra insanlara olan güveni yok olmuştu. Bir oyun ona ait olan her şeyi yok etmişti. Şimdi de yok etme sırası ondaydı. Ondan alınan her şeyi bir başkasından da aynı şekilde almaya ant içmişti. Alınanlar geri alınacaktı. Bedel ödenecekti.
Acılar ortak olmalıydı.
Elleri ceplerinde ilerlemeye başladı. Adımları yürüdüğü zeminde tok sesler çıkartırken alınacak olan bedellerin habercisiydi de aynı zamanda. Sonun nasıl olacağını haykıran sesler durmaksızın dış kapıya doğru yöneldi. Korumaları hazır ola geçmesiyle içinden keyif tomurcukları nüksetti. Ona karşı itaat edilmesinden çok fazla hoşnut oluyordu. Yıllardır boyun eğen karanlık şimdi baş kaldırıyor boyun eğdirtiyordu. Herkes onu bekliyordu. Bu gece son geceydi. Aynı zamanda da her şeyin olacağı ilk gece. 10 Eylül hem bir son hem de bir başlangıç. Takvim yaprakları bu anda duracak, saatler ilerlemeyi unutacak. Gökyüzü kendini karanlığa teslim edecek, yıldızlar zulmette kaybolacaktı. Bu gece karanlığın en koyu tonu gökyüzüne çıkartılıp yeryüzünü kahredecek. Ateş beraberinde getirdiği tufanla beraber yaşamları yakacak külleri savuracak. Ve zulmet kendini tufana feda edecek.
Bir çığlık kopacak bir evden
Damla damla gözyaşları akacak pencerelerden
Nefeslerin ardı arkası kesilmeyecek göğüslerden
Bir çığlık kopacak bir evden
Son kâbus noktayı koyacak düşten
Uykular haram olacak gözlerden
Ve son bir çığlık kopacak bir evden
Göğe yükselecek çığlıklar en derinden ve içten
Zulmetin esiri olacak tüm geceden
Adımları nereye gideceğini biliyordu. Ona gidiyordu. O farkında olmasa da onunlaydı hep. Yıllardır bu anı bekliyordu. Bu an için hazırlanmıştı. Bu an için güçlenmişti. Şimdi oyunu başlatma zamanıydı. Şimdi oynama sırası tufandaydı.
Bir rüya her şeyin başlangıcı oldu
Bir kâbus her şeyin sonu oldu
Ve yaşam rüya ile başlayıp kâbus ile son buldu.
Yıldızlar çöktü, zulmet arşa kalktı
Gün sustu, gece konuştu
Zarlar döndü
1 ve 6
Başlangıç ve son
Her şey dengede ve o rakamların arasında oluştu ama o rakamlar yaşama dahil olmadı