Bölüm 1

Bir varmış bir yokmuş diye başlayan masalları bilirsiniz annelerin anlattığı iyi sonlu masallar ama benim masalım hiçbir zaman öyle başlamadı belki de anlatalım hiç olmadığı içindi çünkü ben hayata gözümü açtığımda annem de benimle beraber hayata hiç açmamak üzere gözleri de yummuştu belki de hayat benim için de daha başlamadan bitmişti daha küçükken hayatın acı gerçeği ile karşılaşmıştım hayat bazen küçücük bir bebeğe bile adil değildi küçücük günahsız Can ne yapmış olabilir dedi böyle bir cezaya çarptırılmıştım ben 1 yaşına girene kadar babam babaannemin yardımıyla bakmıştı bana ama artık babaannem de iyi değildi ben yaşıma girdiğimden Bir ay sonra babaannem banyo yaparken ayağa kaymış düşüp kafasını vurmuştu beyninde kalıcı hasar oluşmuş ve makinelere bağlı yaşamak zorunda kalmıştı yaşamanın Zorlu durumlarda devam ettirmeye çalışan babaannem eşine yani dedem mahmut'u babam rahmetli annemle evlenmeden önce ölmüştü babam babaannemin bu durumundan sonra hem biraz daha sarsılmıştı hem de artık Yavaş yavaş yaşlandığı için bana bakmakta güçlük çekiyordu bunun sadece ben değil kendisi de farkındaydı bir gün akşam yemeğinde sanki bana bir şey söylemesi gerekiyormuş da canı sıkılıyormuş söyleyemiyormuş gibi diken üstünde duruyordu resmen babamın bu davranışları beni iyice korkutmuş ve meraklandırmıştı ve "Baba sen bana bir şey mi söyleyeceksin sen sanki bir şey saklıyor gibisin hadi söyle bakalım ağzındaki baklayı çıkar"diyerek lafa atıldım babam biraz mırın kırın ettikten sonra biraz daha üsteledim ve babam da dayanamadı ve sıkıla sıkıla anlatmaya başladı"bak güzel kızım"dediğinde bir şeyler olduğunu anlamıştım babam bana her zaman böyle seslenirdi beni böyle severdi ama bu seferki ses de onu bir farklıydı"bak şimdi güzel asenam biliyorsun ki artık sana bakmakta zorlanıyorum"dediğinde bir şeyler olduğunu anlamıştım "sana bir şey söyleyeceğim ama bunu benide düşünerek cevap ver tamam mı" dedi iyice korkmaya başlamıştım"hayatımda bir kadın var ama korkma bununla seninle tanıştıracağım İnan ki sen de çok seveceksin ama şunu asla düşünme annenin yerine hiç kimseyi koyamam tabii ki seninle zorlamayacağım ama istersen bir tanış"dediğinde gözüm istemsizce yanmaya ve sulanmaya başladı sanki bu adamın etrafını dikenli teller çevirmişti iştahım anında kapandı sesim titreyerek de olsa babama bir cevap vermek zorunda kalmıştım "ya baba nasıl yaparsın böyle bir şeyi yani nasıl tanışmamı beklersin tanışırsan bile sırf senin için tanışacağım ama lütfen bak lütfen diyorum o kadına anne dememi bekleme"dediğimde babamın suratında birkaç mimik bile oynamadı "tabii ki de kızım asla senden öyle bir beklentim yok sen nasıl istersen sadece benim için tanış yeter"babam her zaman beni düşünürdü aynı zamanda bana çok düşkündü ben de zaten en sevdiğim insanlardan biriydi babam bu hayatta benim yanımda olan bana destek çıkan iki kişi vardı bunlardan biri babaannem biri ise babamdı anneannem ve dedem beni annemin ölümünden suçlu tutuyor ben doğmasaydım kızlarının ölmeyeceğini söylüyorlardı bana adeta düşman kesilmişler ve düşmanmışım gibi davranıyorlardı babaannem de artık yaşamını zorla devam ettiriyoruz o makinalarla ve şimdi de artık içimde bir korku daha büyümeye başladı babamı da mı kaybedecektim babam yeni biriyle evlendiğinde yeni çocuğu olursa beni sevmeyecek miydi o zaman ben ne yapardım ya o kadın beni sevmez kötü davranırsa içinde aklımda bir sürü fısıltılar bir sürü sesler bir türlü susturamıyordum içimdeki sıkıntı da gittikçe büyüyor ve devasa bir boyuta gelmişti.