Herkes kendini önemli bir şey sanıyordu.Liva daha 2 ay önce gelmiş olmasına rağmen bana verdiği değeri hissettim.Ama abim Atlas?17 yıldır abim olmasına rağmen bir kere bile içimden gelerek abi demedim ona.Yağmurun altındaki kız gitmişti.Cesaretim ve hayallerim de öyle.Bu klüp böyle ilerleyemezdi.Onların aşk dramalarını çekmek zorunda değildik.Zeynep'in siktiriboktan sevdalısı Atlas ve ona yanıp tutuşan tamircinin oğlu Baran.Bu muydu oyun?Liva'nin Atlas gibi ön planda olan biri için kendini çarçur etmesine izin veremezdim.Daha iyilerini hak ediyordu o kız.Bunları düşünürken çoktan dolmuşa-otobüse binecek param yok-çoktan binmiştim.Ama fark etmediğim bir şey vardı.Yanımdaydı.Yağmurdan ıslanan kız yanımdaydı.Artık onu daha detaylı inceleyebilliyordum.Hayır!Öyle değil yani gözlerini falan...AAH neyse.Yemyeşil gözleri ormanları andırıyordu.Bakarken kaybolacağınız gibi.Saçları kahve ve kıvırcıktı.Camı izliyordu.Elinde bir müzikçalar vardı.Kablolu kulaklığını ona bağlamış-
-Ne bakıyorsun be?
has.
Hemen bakışlarımı çekip önüme döndüm.Hay anasını ya.
-Pardon,birine benzettim de.
Hiç bu kadar agresif birini beklemiyordum dürüst olayım.Sonra bir ses yükseldi.
-MİYAV!
Kıvırcık çantasını kucağına aldı.İçince sarı bir kedi vardı.Cesaretimi topladım.Aynanda bütün karizmatik bakışlarımı atmaya çalıştım.
-Senin mi kedi?
bana döndü.
-Yok benim değil şoförün.Ama ben tutuyorum.
Dalga mı geçiyor anlamıyordum-
-Tabiki benim.
-Anladım.
Şimdi ne diyecektim.Hah!İsim.
-Adı neydi?
-Neyin?
Teyzenin.Neyin olabilir kedinin!
-Kedinin ismini sormuştum.Çok tatlıymış.
YEMİN EDERİM.Kediyi sorunca kızın gözleri parladı.Hemen gülümsedi.
-Adı Micheal.Senin adın neydi?
Bir saniye.Kendi adımı söyleyeceğim galiba.
-Tunay ben.Sen?
-Dilem ben.
-Gönül ilacı demek.
Bunu aslında romantik olacağını düşünerek söylemiştim.
-Ne kadar da bilgilisin sen?
Yaklaştı.Bakışlarımı kaçırdım.
-Memnun oldum Dilemciğim.
-Ben de Tunaycığım.