Bazı hislerimi unutmaya ya da saklamaya çalışıyormuşum gibi.
Yorulmuşum ve kaçıyorum ama neyden korktuğumu bilmiyorum. Sanki kendime bile güvenemezmişim gibi.
Emin olamıyorum ama tüm bu duygular öylesine ya da haksız değil. Onaylıyorum, haklı ama kabullenemiyorum. Sevdiğin bir şeyden kaçamamak gibi.
Acıtıyor lakin hiç kesik yok. Kanıyor ama kayıp yok. Görünmeyen bir yol gibi.
Gariptir ki hiç sevgi hissetmiyorum ama güçten eksik olmak korkutuyor gibi.
Nasıl bir yol, nerede bilmem ama çabucak bulabilmek isterdim.
Tüm bu umutsuzluğu ve acıyı kendi gücümle durdurmak zor gibi.
Yardım almalı ama kimden?
Kanatanlardan mı?
Seni umutsuzluğa sürükleyenlerden mı?
Hayır, seni yavaşça ölüme sürükleyenlerden mı?
Elimden gelse hepsini durdururdum tıpkı bir karadul gibi.
Aman nafile! Ne cesaret ne de güçten ibaret...