Karantina zamanıydı. Dışarı çıkamıyordun ve yapabileceğin hiçbir şey yoktu; internette gezinmekten başka. O zamanlar tanıdım Tarık Abi’yi. Ekran sürem 14 saatin altına düşmezken, 10 saatini onun yayınları ve videolarıyla geçiriyordum.
Uzun süre birini izlemek, samimiyetinin sana uyması ve 12 yaşında olmak… Çok ama çok sevmek, hayranlık duymak. Yaşamayanlara nasıl anlatılır bilmiyorum. Sanırım içimdeki bazı eksiklikleri Tarık Abi’yle dolduruyordum. Kendimden çok sevmek, ona gelen tüm kötü yorumlarla kavga etmek… Ne kadar çocukça. Çocuktum zaten.
Sanki içini okuyabiliyordum. Sanki 40 yıldır onunla tanışıyordum. Sanki ailemden biriymiş gibi hissediyordum.
Birinden hoşlanamazdım da, âşık olamazdım da. Sevmeyi çok denedim, olmadı. Bunların duygusal olmadığım için olduğunu sanıyordum. Fakat yeni yeni fark ediyorum ki bunların hepsi kaçılan, bastırılan duygularmış.
Kötü bir çocukluk geçirdim ve kötü geçtiğini de yeni yeni anlıyorum.