Kerem'in anlatımından
Beyza " Kabalık olmasın ama ne konuştunuz ? Kadın baya bir utandı sen buraya gelince de . " diyince gülümseyerek " Hiç kabalık yapmış olmuyorsun. Kadının arkadaşına benden bahsediyordu , benim olsa diyordu ama kadın evliydi ben de dedim ki başkalarına sulanmayın eşinize sadık olun dedim. Aslında haklıyım kadın eşine sadık değil utanması iyi olmuş. " dediğimde Beyza " Aslında gerçekten de yakışıklısın, herkesin gözü senin üzerinde . " dediğinde utanmış olmalı ki kafasını eğdi. Gülümseyerek " Aslında hiç biri umrumda değil ki benim tek umurumda olan insan , gördüğüm andan beri ona tutulduğum bir insan var o da şu an karşım da oturuyor." dediğimde yanakları beyazdan pembeye pembeden de kırmızıya döndü.
Tam konuşacağı sırada şiddetli bir sarsıntı ile masa ve oturduğumuz sandalyeler yerinden oynamaya başladı. Deprem oluyordu. Şansımın da böylesine yani. Aşırı öfkelenmiştim. Hemen çök kapan tutun taktiğini uygulayıp Beyza'ya baktım. Çok korkuğu belliydi. Deprem bitince hemen Beyza'ya yöneldim ve "Beyza hemen çıkmamız lazım bu yerden." dedim ama nafile. Beyza yere çivilenmişti sanki. Baktım olmuyor Beyza'yı kucağıma aldığım gibi çıkışa yöneldim. Beyza çok korkmuştu galiba çünkü hiç bir şekilde hareket etmiyordu. Herkes dışarı çıktığında Beyza hâlâ hareket etmemişti. O sırada hastane müdürü bugünlük mesainin bittiğini söyleyince kucağımda Beyza ile dışarı çıktım. Hâlâ şokta olduğu için rahatlaması için çok güzel bir yere götürmek aklıma geldi. Arabama varıp ön kapıyı açıp Beyza'yı arabanın içine oturttum ve bende sürücü kısmına oturup sürmeye başladım.
2 saat sonra
Uçurum kenarında arabımı park ettim. Burasının harika bir manzarısı vardı ve ben buraya çok kötü olduğun günlerde gelirdim. Bütün şehir ayaklarımızın altında gibiydi. Arabadan çıkınca bagaja doğru yönelip bagajı açtım ve örtü çıkarttım. Gidip yere serdim ve arkama döndüm o sırada Beyza'nın arabanın içinden çıkıp yanıma doğru yaklaştığını gördüm.
Beyza yanıma gelince sıkıca bana sarılarak teşekkür etti. Ben de ona sarılarak " Beyza sen baya büyük bir travma geçirmişsin. Anlatmak ister misin?" dediğimde bana döndü ve buruk bir gülümseme ile yere serdiğim örtünün üstüne oturdu.Bende onun yanına oturduğumda anlatmaya başladı " Benim anneannemle dedem depremde öldü. Onların ölümü aklıma geldi. " diyince aklına gelmiş olmalı ki ağlamaya başladı. Omzumda bir müddet ağladıktan sonra örtünün üzerine uzandı bende yanına uzandığım da başını göğsüme koydu ve ağzından şu kelimeler çıktı " Bende sana ilk görüşte vuruldum. Şimdi de senin kollarında huzur buluyorum. İyi ki varsın." kelimeleri çıktı. Sonrası ise derin bir sessizlik çünkü sevdiğim kadın kollarımda huzurlu bir uykuya dalmıştı.
