Beyza'nın anlatımından
Birlikte evden çıkınce gene Fatma Teyze ile karşılaştık. Kerem onu görünce elimi sıkıca tutarak aşağı inmeye başladı. Tabi bende onu arkasından iniyordum. Aşağı indiğimiz de Kerem bana dönerek " Kalbimin doktoru, güzel sevgilim benim eve uğramam lazım. Seni hastaneye mi bırakıyım yoksa benimle eve mi gelirsin?" dediğinde "Seninle gelsem ? Hastaneye seninle el ele girmek istiyorum. " dediğimde gülümseyerek başını salladı ve kapımı açtı . O kapımı açınca bende elbiseme dikkat ederek bindim. O da dolanıp kendi tarafına bindi. Araba hareket ederken ilk gün ki sokaktan geçtiğini fark ettim. O zaman anladım niye ilk gün buradan geçerken niye huzur dolduğumu. Anlayınca da gülümseyerek Kerem'e baktım ve onu izlemeye devam ettim. O da gülümsüyordu. Gülümsemesin de huzur bulduğum canım sevgilimdi. Ben böyle düşünürken Kerem arabayı durdurup bana döndü ve " Hemen üstümü değiştirip geliyorum." dedikten sonra burnuma küçük bir öpücük kondurup araban indi.
O apartmana girerken bende etrafımı izlemeye başldım. Apartmanın hemen yanında bir fırın vardı. Öbür yanında ise market vardı. Apartmanın karşısında ise market ve dükkanlar vardı. Kaldırım da yürüyen bir de baba ile kızı vardı. Onları görünce buruk bir gülümseme ile kendi babamı hatırladım. Annemle. boşanmıştı ben dört yaşındayken ve sonrası yok. Beni hiç ziyarete gelmemişti. Onu hatırladıkça üzülüyordum.
Ben bu düşüncelere dalmışken beni uyandıran olay Kerem'in araba kapısını açıp içeri girmesi ile oldu. Bana gülümseyip arabayı çalıştırdı.
15 dakika sonra
Hastaneye varmıştık. Aslında bizim çalıştığımız yer yıkıldığı için bugün pek bir görevimiz yoktu ama çağrılmıştık. Arabadan inip hastaneye baktım. O sıra da Kerem gelip elimi tuttu. Ona bakıp gülümsedim ve bende onun elini sımsıkı tuttum. Hastaneye girdiğimizde çoğu kişi bir bize bir de ellerimize baktı. Fısıldaşmalar çoğalmıştı. Bu fısıltıları kafamda takmadan Keremle kahve almaya kantine gittik.
Hatice'nin anlatımından
Hızla hazırlanıp evden çıkmıştım. Bugün hastanenin yıkılan yeri yapmaya başlayacaktık. Çok heyecanlıydım çünkü yeni bir iş vardı hem de Bilal'i görücektim. Onu görünce aşırı mutlu oluyordum hem de midem de kelebekler uçuyordu onu görünce. Tuhaf ama bu hissi sevmiştim. O sırada çoktan hastaneye vardığımı gördüm. Hemen benin ekibin oraya gittim ve çalışmaya başladım.
3 saat sonra
Ara verilmişti. Kahve almak için kantine gitmiştim. Gider gitmez de onu gördüm.
Bilal'in anlatımından
Onu görür görmez ağzım açık kalmıştı. Bugün de
melek kızı gibiydi..
