Bölüm 1

Her zamanki gibi sıradan iğrenç bir pazartesi sabahıydı başımda inanılmaz bir ağırı vardı anneme söylesem okula gitmemek için bahane uyduruyor olurdum o yüzden hiç söylemedim ama sadece bugün değil yaklaşık bir haftadır başımda inanılmaz bir ağırı var ve kaslarım da feci sızlamalar bunların sebebi de aileme göre çok telefona bakmaktan dışarıda çok gezmekten üzerimi ince giymeden falan filan. Söylene söylene zar zor yatağımdan kalktım örgülü saçlarımı açıp üzerime kırmızı boğazlı bol bir kazak altıma ise siyah kot pantolon geçirdim aynaya döndüm saçlarımın arasında kaybolmuş tookayıfa bulup çıkardığım göre sanırım hazırım bile. Mutfağa gittiğimde annem sofrayı kurmuş beni bekliyordu oturup sıfır iştah ile iki üç lokma bir şeyler atıştırdım ve Servisi beklemeye inicektim tam kapıdan çıkacakken annem yanına çağırdı yüzünde çok anlamsız üzgünmü desem ağlamaklı mı desem değişik bir ifade vardı kötü haber geliyor evet hissediyorum hazırım anne söyle. Kızım biliyorsun şu sıralar maddi durumumuz pek iyi değil ve malum Bi borça girdik Bir kaç aylığına servisten seni almak zorunda kaldık Bi kaç ay otobüsle idare et zeynepçiğim ama söz geri yazdıracağız. Harika gerçekten haftanın ilk gününe bu kadar kötü başlamayı düşünmüyordum ilerleyen saatlerde kim bilir daha neler olacak. Anneme cevap vermedim arkamı dönüp ilerledim şuan çok sinirliydim ve kalbini kırmak istemiyordum.
Sırt çantamı aldım merdivenleri indim bahçede babam çiçekleri suluyordu beni görünce bu gün işe geç gidicem seni araba ile bırakıyım dedi. Canıma minnet tabikide tamam dedim arabaya bindik babamla aram hiç yoktur önemli birşey olmadıkça benimle çok konuşmaz bende onunla annemledeq öyle benimle kurdukları tek diyalog sınavdan kaç aldın denemede kaçıncı oldun derslerin nasıl dersine çalış gibi can sıkıcı cümlelerdi çevremdeki insanlarla da çok konuşmam insanlar bana hep asosyal derler ama ben öyle düşünmüyorum sadece aile baskı çok olduğu için arkadaş çevremi çok geniş tutmak istemiyorum o kadar. Sonunda sıkıcı yolculuk sona erdi okula geldik. Arabadan inerken babama görüşürüz dememe rağmen babam hiç cevap bile vermeden kafa salladı. sanada kızım iyi dersler demek çok zor geliyor benim babama. Sabah sabah moralimi bozacak ne kadar çok şey yaşadım ya. Etrafıma baktığımda gördüğüm ilk kişi okulda en nefret ettiğim pick me okulda mini etek giyip makyaj yapan ağzında sakız eksik olmayan hocalara kafa tutan herkez le kavga eden kızdı. Günümün berbat geçeceğine şuan emindim. Sınıfa geçtim gözüme boş bi sıra kestirip oturdum. İlk ders biyolojiyi en düşük notum ve dersi gerçekten çok iyi dinlemem lazımdı hoca sınıfa girdi notlarımı tuttum ve günün ilk saati bitmişti bile teneffüs saati geldi herkes aşağı kantine indi ama lanet olsun cebimde sadece 3 TL vardı. Sınıfta benimle beraber bir çocuk daha vardı ismi eren'miş neredeyse 1 yıllık sınıf arkadaşımın ismini öğreneli 1 veya 2 ay oldu sınıfla o kadar alakam yok. Eren yanıma geldi ve hiç beklemediğim bir soru sordu şaşırmıştım ve sinirlenmiştim. Gözlerini kıstı beni baştan sona süzdü ve yüzüme bakıp aslında güzel kızsın neden hiç arkadaşın yok dedi. Onu asla ilgilendirmiycek bir soruydu. Derin Bi nefes alıp kısa ve öz birşekilde hafif sesimi yükselterek sanan diye yanıtladım. Bu kadar agresif olmamalısın bence insanlar bu yüzden yanına gelmiyor olabilirler. Arkadaşım Sanane insanların yanıma gelmesini istiyen kim. Özel hayatım ve kendi tercihlerim karışmayın. Kendin bilirsin ama bu derece yalnızlıkla idare edemezsin seni agrasif yapan da zaten yanlız olman ben şimdiden söyleyim. Tamam söyledin teşekkürler şimdide gidebilirsin görüşürüz. Peki görüşelim. Ego kusuyo resmen sınıfın hepsi böyle zaten asla umursamadım bile söylediklerini. Göz devirip içinde İnternet bile olmayan telefonuma çevirdim kafamı ve boş boş galeride gezinirken bişey farkettim şöyle Bi bakıyorum da 3 4 yıl önce ben ve ailem çok mutluymuşuz. Fotoğrafta kendime baktığımda şunu farkettim ki ben içimdeki çocuğu gerçekten öldürmüşüm. Ne ara bu hale geldik acaba...