Aurora
23.34
Kendini zor da olsa eve atmayı başardım. Paxton'ın yüzü aklımdan çıkmıyordu.
O...yüzündeki ifade...
Off şimdi bunları düşünemeyecek kadar yorgunum. Sadece biraz uykuya ihtiyacım var.
Elbisemden kurtulup rahat pijamalar giydim.
Lanet olsun hiçbirşey içmemiş olmama rağmen kulaklarım uğulduyordu.
Babam kısa süreli bir iş seyahatindeydi.Böyle bir gecede kıskoca malikanede tek kalmak pek hoş bir sürpriz olmamıştı tabi.
Üstelik içimdeki bu kötü his dinmek bilmiyordu.
Yatılı hizmetçi kullanmıyorduk. Sabah burada olsalar da geceleri burası sessizliğe bürünüyordu.
Yani belirli bir saatten sonra herhangi bir işiniz çıkarsa kendiniz yapmak zorundaydınız.
Peki neden mi yatılı hizmetli almıyoruz. Ben de bu soruyu babama sormak gibi bir hata yaptım. Cevap da aynen şöyleydi.
"Sabah insanın hayatı herkese açık da olsa geceleri kişisel alan korunmalıdır Aurora.Uyumak bireysel bir aktivitedir ve ben kimseye uyuduğum zaman için para ödemeyeceğim. "
Adam resmen para sıçıyordu ama buna karşıydı.
Klasik Bay Norman işleri.
Bazen çok sinir bozucu olsa da en nihayetinde o benim tombik küçük şu aygırım♡.
Kafamdaki düşünceleri kovup gözümü kapattım ve kendimi uykunun güvenilir kollarına isteksizce bıraktım.
04.08
Kulağımda ıslak bir nefes hissetmemle yataktan fırladım.
-Siktir!
Gözüm karanlığa alışınca önümdeki adamla göz göze geldim.
Paxton.
Kahve saçları terden birbirine yapışmış. Ela gözleri muhtemelen alkolün etkisiyle kızarmıştı.
+Uyandırdımmı?
-Paxton siktir bu saatte burda ne işin var!
Yüzünde belirli belirsiz bir sırıtış belirdi.
+Seni görmeye geldim Ary. Restoranda söylediklerimi unuttun galiba.
Ağır sarhoştu konuşma tarzına bakılırsa kenarda köşede bir şeyler çekmiş bile olabilirdi.
Böyle bir durumda onu evimde tutmak daha da tehlikeliydi.
-Evimden çıkmanı istiyorum derhal.
+Ama Ary anlamıyorsun. Angela asla bir sen olamaz.
Bana doğru gelirken sendeledi.
+Şimdi daha iyi anlıyorum. Lütfen bana bir şans ver.
Çıldırmış olmalıydı. Kafayı bulup gizlice evime giriyordu ve şimdi de af mı diliyordu?! Her ne kadar yüzüne tükürmek istesem de bu kafayla her şeyi yapabilirdi. Dikkatli olmalıydım.
-Hayır.
+A Ama!
-Paxton evimden derhal git yoksa polisi arıyacağım.
Yüzündeki sırıtış bir anlığına gider silinir gibi oldu ama gitmek yerine bana bir adım daha yaklaştı.
Damarlarındaki alkol ya da her neyse hayatta kalma içgüdüsünün önüne geçiyordu.
Buna bir son vermeliydim.
-Polis sana madde testi yaptığında da böyle gülebilecek misin?
Sesim titremişti. Korku tıpkı restoranda olduğu gibi bedenimin kontrolünü ele geçirmeye çalışıyordu.
Sonunda yüzündeki o aptal sırıtış silindi. Babası Polis departmanında çalışıyordu ve eğer oğlunda madde tespit edilirse itibarı yerle bir olurdu.
+Sen kazandın. Ama şimdilik. Yine geleceğim ama bu sefer sadece yatağına tırmanmakla kalmayacağım. Sen anca o zaman değerimi anlarsın.
Ben söylediği şeyleri hazmetmeye çalışırken zaten açık olan pencereden çıkıp gitti.
Artık burada değildi. Ama söyledikleri...
Ya dediğini yaparsa...
Ya yine gelirse...
Ya bana zarar verirse...
Bunların cevaplarını öğrenmeyi bırak üstlerine düşünmek bile istemiyordum.
Eğer bunların olmasını engelleyeceksem sağlam bir plana ihtiyacım olacaktı.
Ve plan yapmak benim uzmanlık alanım.
2.Bölüm sonu🎀🎀🎀🛍🛍🛍🩷🩷