Ana salondaki olayın üzerinden iki gün geçmişti.
Kitty artık kulaklarını ve kuyruğunu saklamıyordu.
Koridorda yürürken bazı öğrenciler ona gülümsüyor, bazıları ise hâlâ şaşkın bakıyordu.
Kitty derin bir nefes aldı.
"En azından artık yalan söylemiyorum..."
Coco koluna girdi.
"Bence kulakların çok tatlı!"
Kitty utanarak gülümsedi.
"Teşekkür ederim."
Tam o sırada okul hoparlörü tekrar çalıştı.
"Tüm öğrencilerin ana salona gelmesi rica olunur."
Kitty'nin içi yine sıkıldı.
"Yine ne oldu?"
...
Ana salonda bütün öğrenciler toplanmıştı.
Müdür sahneye çıktı.
"Son günlerde okulumuzda yaşanan olayları hepiniz biliyorsunuz."
Salon sessizleşti.
Müdür devam etti.
"Bugün, Kitty'nin Alfa Üniversitesi'nde kalıp kalmayacağına karar vereceğiz."
Kitty'nin kalbi hızlandı.
"Demek... Son karar bugün verilecek."
Müdür ciddi bir sesle konuştu.
"Kitty."
"Lütfen sahneye gel."
Kitty yavaşça sahneye çıktı.
Ellerini önünde birleştirdi.
"Efendim?"
Müdür ona baktı.
"Sen bu üniversiteye en yüksek puanlardan biriyle kabul edildin."
"Fakat kimliğini gizledin."
Kitty başını öne eğdi.
"Evet..."
"Çok özür dilerim."
"Kimseyi kandırmak istemedim."
"Sadece... Hayalimi kaybetmekten korktum."
Salonda sessizlik vardı.
Müdür birkaç saniye düşündü.
Sonra öğrencilere döndü.
"Sizce Kitty bu okulda kalmayı hak ediyor mu?"
Bir öğrenci ayağa kalktı.
"Hak ediyor!"
Ardından bir başkası...
"Festivalde bana yardım etti."
"Çok iyi biri."
"Sınıfın en çalışkanı."
"Kimseye kötülüğü dokunmadı."
Bir anda salon alkışlarla doldu.
Coco gözleri dolu dolu ayağa kalktı.
"Kitty bu okulun en iyi arkadaşlarından biri!"
Adrian da ayağa kalktı.
"Onu sadece kimliğiyle değerlendiremezsiniz."
"Onu tanıdım."
"Ve burada olmayı herkesten çok hak ediyor."
Kitty şaşkınlıkla Adrian'a baktı.
Adrian ona gülümsedi.
Veronica ise en arka sırada sessizce oturuyordu.
İlk kez hiçbir şey söylemedi.
Müdür alkışların dinmesini bekledi.
Sonra gülümsedi.
"Kararımı verdim."
Kitty nefesini tuttu.
"Kitty..."
"Alfa Üniversitesi'nde eğitimine devam edeceksin."
Salon alkışlarla yankılandı.
Kitty'nin gözlerinden mutluluk gözyaşları aktı.
"Gerçekten mi?"
Müdür başını salladı.
"Evet."
"Çünkü bir öğrenciyi özel yapan şey, kimliği değil; karakteridir."
Kitty sevinçle Coco'ya sarıldı.
Coco da ona sımsıkı sarıldı.
Adrian onları izlerken gülümsüyordu.
İçinden sadece bir cümle geçti.
"Sanırım... Ona söylemenin zamanı geldi."
Koridorun diğer ucunda Veronica onları sessizce izledi.
İlk kez yüzünde öfke yerine pişmanlık vardı.