Bölüm 1

Ve seni bana uğratan kaderin de vardır bir bildiği"                                                               ~Özdemir Asaf ~ -Genç kadın loş deponun koridorunda yürürken yerde gördüğü fotoğraf ile durdu 4 çocuk vardı 4 masum can... Önce mavi gözlü çocuğa baktı Hüzünlüydü Hüzünlü şarkılar gibi Hüzünlüydü Sonra ela gözlü çocuğa baktı Güzeldi güzel anılar gibi güzeldi Ve en son yeşil gözlü kıza baktı gülümsedi buruk acı dolu bir gülümsemeydi Güzel anılar gibi Hüzünlü Hüzünlü şarkılar gibi güzeldi Dördüncü çocuğa baktı üzeri kanlıydı kanlar yüzünden göremedi ama biliyordu kim olduğunu sesli dile getiremedi kalbi sızladı pişmanlığı arttı ama herşey gibi bunda yuttu Adı gibi ezbere biliyordu bu depoyu bilmeyi hiç istemezdi ama biliyordu karşısındaki kapıyı açtı yere oturdu önce duvardaki kanlara baktı sonra yerdeki kar küresini gördü birtanesinindi onu gözünden sakınırdı en çokta kendinden korurdu ama koruyamamıştı 17 yıl geçmişti dile kolay yüreğe yara 17 yıl... Cebinden çakmak çıkardı Yaktı söndürdü yaktı söndürdü yaktı ve durdu güldü Ateşin gölgesi yoktu o yüzden insanın içindeki yangını dışarıdakiler göremezdi Başını duvara yasladı yalnızdı çok yalnızdı kimseliğin içinde kimsesizliği yaşıyordu kimse anlamazdı o da anlatmazdı zaten İçi kan ağlasada iyiyim derdi Oysaki Miray Korkmaz iyi değildi kimse anlamamıştı  Oysaki eskiden böyle değildi Sahi Miray Korkmaz kalbi kırılmadan önce nasıl biriydi? Saate baktı Diyarbakıra yeni timine gidiyordu Geçmiş geçmişte kalsın istedi Geçmiş canını daha fazla yakmasın istedi Pişmanlıkları son bulsun istedi Ama geleceğin geçmişten daha fazla canını yakacağını bilemedi Bu kadardı Miray Korkmazın hayatı onlarca pişmanlık bir kar küresi iki damla gözyaşı ve birkaç fotoğraf ----