Özge’den
“ Her zamanki gibi bu günde yıkık haldeydim. Bir süre sonra davranışlar ile konuştuğumuz adamla en sonunda düzgün bir şekilde konuşmaya başlamış, adının Özgür olduğunu öğrenmiştim. Özgür benim için güven, sevgi, mutluluk, özgürlük gibi birçok duygunun kaynağıydı. Zamanla ona daha çok bağlanmış, daha çok güvenmiştim. Şimdi ise bir mafya çatışmasını en ortasında onun güvenli kolları arasındaydım. Çatışma şiddetine hız kesmeden devam ediyor, kurşunlar oldukça yakın bir mesafeden geçmeye devam ediyordu. Taki o sesi duyana dek. İlk önce bir silah sesi, hızlıca Özgür’e doğru ilerleyen kurşun ve yere yığılan bir beden. Kolları yavaşça belimden ayrılmıştı, yerde kocaman bir kan yığınını ortasında kalbinin oldukça yakınından vurulan Özgür kalmıştı. Dudağımdan öyle bir feryat kopmuştu ki kurşun sesleri bile zor duyuluyordu. Ellerimi yüzünde gezdirip, yüzünü avuçladım. Yavaşça aralan kahve (offf çok havli~Sebiha~) ağzından tek bir mırıltı çıktı. “Seni seviyorum Özge. Her ne olursa olsun, her halinle…(Ben pek inanmadım~Sebiha~)