Bölüm 7

Tükenmişlik bazen farkında olmadan içimize sızan bir yorgunluk gibi gelir. Önce ufak belirtiler gösterir; işlerimize odaklanmakta zorlanırız, basit şeyler bile gözümüzde büyür, sürekli yorgun hissederiz. Ama biz bunu genellikle görmezden geliriz. "Daha çok çalışmalıyım, güçlü olmalıyım, herkes gibi ben de başarmalıyım" deriz. Derken bir noktada vücudumuz ve zihnimiz artık "dur" der. İşte o an, her şeyin anlamsız gelmeye başladığı, ne kadar dinlensek de yorgunluğun geçmediği, hiçbir şeyin bizi mutlu etmediği o an, tükenmişliğin zirvesidir. Ve işin en kötü yanı, bazen kendimizi bu hale getirdiğimiz için suçlu hissederiz. Ama tükenmişlik bir suç değildir. Aksine, bu noktaya gelmek, uzun zamandır kendini ihmal ettiğinin bir işaretidir.Peki ne yapmalı? Öncelikle kendine dürüst olmalısın. Yorulduğunu kabul etmek, pes etmek değil; aksine kendini daha iyi anlamak için bir adımdır. Dinlenmek bir lüks değil, bir ihtiyaçtır. Hayat sadece çalışmaktan ibaret değildir; kendini keşfetmek, yeni şeyler öğrenmek, sevdiklerinle vakit geçirmek, keyif aldığın şeyleri yapmak da bu yolculuğun bir parçasıdır. Kendini sürekli kanıtlamaya çalışmak yerine, bir an durup gerçekten ne istediğini sorgulamalısın. Çünkü bazen en büyük başarı, sadece bir anlığına bile olsa içindeki o yükü bırakabilmektir.Unutma, bu dünyada herkes zaman zaman yorulur, herkes bazen durup nefes almaya ihtiyaç duyar. Ve bunu yapmak seni zayıf değil, aksine daha bilinçli biri yapar. Eğer şu an tam olarak böyle hissediyorsan, bir şeyleri değiştirme vakti gelmiş olabilir. Şimdi derin bir nefes al ve kendine şunu hatırlat: Ben de dinlenmeyi hak ediyorum. Ve biliyorum ki şu an bunları okurken bile içinde bir şeyler kıpırdamaya başladı. Çünkü sen de fark ettin, tükenmiş olmak seni başarısız yapmaz. Seni insan yapar.