Bölüm 1

6. yaşındaydım. Her zaman ki gibi babam beni anaokulundan almaya geldi. Ama yüzü asıktı. Muhtemelen kötü bir iş günü geçirmiştir diye bişi demedim ama sorun onun kötü iş günü değilmiş meğer. Babam dikiz aynasından bana baktı ve dedi ki "kızım sana kötü haberlerim var" şaşırmıştım. Ne kötü haberiydi bu. Aklımda ki düşünceleri bı kenara bırakıp hemen konuştum "Ne oldu baba? Sorun ne". Babamın neden öyle bir şey dediğini bilmiyordum. Babam "kızım evden işe geldigimde..." Babamın yüzü düştü. Anlamıyordum ne olmuştu ki babam bu kadar üzülmüştü. "Nasıl diyeceğimi bilemiyorum ama Annen ve abin evde ölüydüler ve birini camdan çıkarken gördüm" babamın cümleleri kalbime bir ok gibi saplandı. Ne demek annem ve abim ölüydü? Kim öldürmüştü. Aklımda bir sürü soru vardı ama hiçbirinin yanıtı yoktu. Gözümden yaşlar dökülmeye başladı. Aglıyordum ama sesim çıkmıyordu. Babam dikiz aynasından bana baktı ama bişi demedi. Eve vardıgımda salona koştum ve görüntü gözlerimin önündeydi. Annemin ve abimin göğsünde bı kaç kurşun izi ve ölü bedenleri. Annemin elini avuçlarımın içine aldım. Elleri buz gibiydi. Gözlerimden yaşlar seller gibi dökülmeye başladı. Bu acı için fazla küçüktüm. Babam beni kucagına aldı ve sarıldı. Aglamaklı bir ses tonuyla "onların intikamını alıcam baba" dedim. Babam göz yaşlarımı silip gülümsedi. "Sana yardım edicem" dedi. Bu cümleleri beni mutlu etti. Ama o acı hala içimdeydi. "Artık yat artık" dedi babam. İstemesem de yatmam gerekiyordu. Son kez annemle abime baktım ve odama gittim. Yatağın üzerine oturup öldüren kişiyi düşündüm. Kaç yaşındaydı, nerde yaşıyordu, kim di bu lanet olası herif kim kim! Gözüm bir şeye takıldı. Aile fotoğrafımıza... Annemle abimi görünce duygusallastim ve ağlamaya başladım. Ağlayarak uyuya kalmışım. En son onu hatırlıyorum...