Küçük beden bir kez daha geriledi babasının yakasından tutup sallamasıyla. En sevdiği tişörtü babasının kalın ve sert elleri arasında büzüşmüş,çekmiş dahası gözlerinden ve burnundan akan sıvılarla kirlenmişti.Babasının üzerindeki etkisi ve annesinin gidişinden beri büyük düzeyde artış gösteren çekingenliği önünde kenetlediği ellerini sıkı sıkı tutmaya zorladı onu. Daha sekiz yaşında olmasına rağmen gözüne girmek için deliler gibi uğraştığı babası ona salyalarını akıtarak bağırıyordu.
Elleri önünde kenetlenmiş kafası parkeye eğik duran çocuk gözlerini kaldrıp ona baktı.Hep mükemmel olan ona. Babasının biricik kızına.Gözlerinde gurur ışıltısıyla,ağızında şefkat tınısıyla andığı kızına, kendi ikizine. Dudakları büzülmedi küçük çocuğun yalnızca babasının istediği gibi ruhsuz gözüken kardeşine bakarken soğuk bir damla daha yaş süzüldü yanaklarına.
'Sadece yapman gereken paranı vermeyen bu adamın kafasına namluyu yaslayıp tetiği çekmekti.' Yakasını bırakıp derin ve öfke dolu bir nefes aldı canavar.Hayır babası.
'Korkak bir kız çocuğu gibisin.'
Duyduklarıyla gözlerini yavaşça canavara çevirdi.Hayır babasına. O an devreye o girdi. Bir eliyle yakasına yapışırken diğer elinde tuttuğu tekli silahı canavardan kaptığı gibi yüzü kanlar içinde sandalyede oturan 'verecekliye'yaklaştı ve bir saniye bile duraksamadan adamı yere serdi. Canavar,kurşun sesiyle birlikte gözlerine düşen gururu saklayıp tekrar yakasını tuttu.
'Kız kardeşin senden daha yürekli,sen bir kız çocuğu bile olamıyorsun.' Kafasını çevirmesi kadar kısa bir sürede silinen parıltının öfkeye devredilişini gördü çocuk.
Önce giden ve onu tüm bunlarla bırakan annesini sonra babasının ona olan nefretini.
Babasının ona bir kez ismiyle seslenmesi yerine eline verdiği silahı.
İkizinin duvar gibi durşunu.
Bunların hepsini gördü ve gözleri kocaman açıldı.
Canavardan artık ne kadar korktuğunu anladı.
Hayır babasından...