~Umay’dan~
“Sen o iplerden nasıl kurtuldun aklım almıyor.”
Bana ağzımda bant olduğunu bilmesine rağmen soru sorması saçmalıktı. Üstelik bizzat kendisi bantlamışken.
En son önüne yığıldığımda gün yüzü görmemiş küfürler ederek doğrulmuştum. O ise kaşları havada şaşkın ve öfkeli bir şekilde bakarak ona karşılık vermeme izin bile vermeden iki kolumu tek eliyle sertçe kavrayıp adeta sürüklercesine beni bağladığı odaya götürmüştü ve önceki bağladığının iki katı daha sert şekilde sandalyeye tekrar bağlayıp ağzımı da bantlamıştı.
Ki ben bundan da kaçardım da neyse.
Şu anda bir sorgudaydım. Konuşma hakkımın olmadığı bir sorgu. Ama ben çoğu şeyde yaptığım gibi onu da ciddiye almadım ve gözlerinin içine bakarak dalga geçercesine omuz silktim. Tepkime sinirli bir nefes bırakarak karşılık verdi ve beni buraya kilitlediğinden beri yaptığı gibi gözlerini devirdi ve bilgisayarının olduğu masasına oturup bilgisayarıyla uğraşmaya başladı.
Şu anda onun o çok düzgün suratına sert bir yumruk indirmeyi çok istiyordum fakat ellerimi öncekinden daha sıkı bağlamıştı. Bu yüzden fiziksel değil ruhsal olarak zorlamayı tercih ettim. Ağzımdaki banda rağmen bağıra bağıra şarkı söylemeye başladım boğuk çıkan sesimle. Önce umursamamaya çalıştı fakat sesimi gittikçe yükseltince dayanamayıp yanıma geldi ve ağzımdaki bandı söktü. Yüzümde zafer gülümsemem oluşurken arkasını dönüp sehpaya ilerledi. Sehpanın üstündeki bezi alıp ağzıma tıkmakla ilgili planları olduğunu anlayınca yumruklarımı sıktım ve omzumu olabildiğince genişlettim. Tır çekiyor gibi hissediyordum ve uzun zamandır antrenman yapmayı aksattığım için ekstra zorlanıyordum. Yinede bütün kol kaslarımı çalıştırarak bileğimdeki ipi gevşetmeyi başardım ve iplerden kurtulup hızla ayağa kalkarak ses çıkarmadan ama hızlı adımlarla arkasından yaklaşarak geniş omuzlarından destek aldım ve kendimi omzunun üstüne attım. Afalladı ve beni üstünden atmaya çalıştı. Ben ise bacaklarımı boynuna dolarken bir yandan da düşmemeye çalışıyordum. Kesinlikle hamlamışım, burdan kurtulunca ilk işim buralarda bir spor salonu bulmak olacak.
Bacaklarımı olabildiğince sıkarak onu yere düşürmeye çalışıyordum, o ise kafasının üstünden beni tutmaya çalıştı ve en sonunda iki eliyle belimden kavradı ve beni yere serdi. Belimde hissettiğim sızı yüzünden inledim. Tam bana hamle yapacakken yüzüne sert bir yumruk indirdim ama pek bir etkisi olmadı. Zaten yumruklarım hiçbir zaman yeterince iyi olmadı. Benim duraksamamı fark edince kollarını belimden çekti ve ellerini iki yanıma koydu. Nefesini verdi ve onu ilk gördüğümden beri ilk kez gözlerine öfkeden başka bir duygu düştü. Merak. Ben kendi içimde maziye dönmüşken o da kendi içinde bir savaş veriyor gibiydi. Ben onun tanıdık geldiğini düşünürken nefesimi kesecek kadar içten şekilde bir soru sordu: “Kimsin sen?”