Normal bir sabahtı. Dışarıda kelebekler uçuyor çiçekler açıyor doğa canlanıyordu. Kız kardeşimin çığlığını duyunca Dünyam başıma yıkılmıştı resmen. Amelia'nın bağırdığını ilk defa duyuyordum. Hemen aşağıya indim.
- Amelia iyi mi...
Dememe kalmadan anne ve babamın yerde yatan cesetlrıni gördüm. Başlarında ise bir mektup vardı. Mektupta şöyle yazıyodu
Bu durum sana bir ceza olarak görünebilir ancak bu benim sana bir hediyem. Onlara değer verdin ancak sen onlar için değerli değildin. Onlar için tek değerli şey senin yegane kalbindi. Dikkatli ol Erikam.
Bu nasıl bir saçmalık bir kere nabızları artık atmıyor artık yaşama ihtimalleri yok. şimdi önemli olan Amelia onu sakinleştirmeliyim. Amelia yanıma gelip bana bağırmaya başladı.
-Abla abla uyan uyanmalısın
Amelia bunu söylerken bir kara delik beni yutmuş gibi oluyordum.
Gözlerimi hastanede açtim başımda Amelia ve Damian vardı Damian abimdi ama üveydi babamın ilk eşinden olamasına rağmen annemi öz annesinden çok seviyordu.