Hissettiğim korku son on yılıma bedeldi . Karanlığın ardında sadece bir şimşek çakarsa görebildiğim ama varlığını her daim hissettiğim şey orda bana sadece bir kapı uzaklıktaydı.
Elimdeki bıçağı o Kadar çok sıkmıştım ki artık parmak boğumlarım sızlıyordu .Aslında yapabileceğim pek fazla şey yoktu bu yüzden kırık bacağıma aldırmadan elimdeki bıçağı mutfak tezgahına koyup adeta koşarak balkona çıktım ve aşağıya baktım apartmanın ikinci katında oturuyordum bu yüzden düştüğümde en azından ölmezdim...yani inşallah ölmezdim. Balkonun korkuluklarından dikkatlice kendimi aşağı sarkıtacak şekilde konumlandım ve düşmek için aşağıdaki küçük çalılığı hedef aldım .Acaba atlamasamıydım belki de başka bir yolu olabilirdi bağırsam? Yok o olmazdı polisi arasam ama lanet telefonum yatak odamda kalmıştı .Tam o sırada sertçe kapının kırıldığını duydum fazla zamanım yoktu bir katil tarafından öldürülmektense buradan atlamak çok daha mantıklı geldi .Ve parmaklarım korkuluğun soğuk demirlerinden ayrıldı