4 çocuk kapının ardından geçtikten sonra sanki başka bir dünyaya gitmişlerdi. Etrafta ışık dahi yoktu. Bu geçiş çocukları şok etmiş olacak ki Daren kekeliyordu
— A- Arkadaşlar... Biz neredeyiz?
Daren hemen geldikleri yöne koşmaya başladı ama sanki bu Ormanın içinde hapsolmuşlardı. Etrafta yüksek sık ağaçlar yüzünden Ormanın içine gün ışığı girmiyordu. Her yer ya çalılık ya da ağaçtı. Lyra ise çoktan şoku atlatmış bir yere doğru emin adımlarla ilerliyordu. Daren hemen arkasından yetişip ne yaptığını sordu. Lyra ise kolyenin onu bu tarafa çektiğini söyleyince:
— NE KOLYEYİ SEN Mİ ALDIN?
" Bağırmasana" diye tısladı Lyra.
— Ama sen hani onu görmemiştin. Nası olur ben sakladım onu.
— Ahhh! Ben kolyeyi yatakhane giden yolda buldum. SEN nası yanımdaydın? Ben hatırlamıyorum?
— Aa evet şeyy tabii Ben yoktum. Kiminki acaba o kolye?
— Kes sesini ve yürü.
Tam o sırada şoku daha yeni atlatmış Elena koşarak yanımıza geldi,
— Hey ne oluyor? Bura nası bir yer? Siz hem nereye gidiyorsunuz koşarak? Ve Kael nerde? O da sizin olduğunuz tarafa doğru yürüdü. Yanınızdayız diye düşündüm.
— Hayır onu hiç görmedik. Geldiği andan beri bir gariplik vardı zaten. Belliydi böyle olacağı. Şimdide çekip hitti. Acaba hocalardan birine haber mi versek?
—Biliyor musun Daren, ilk defa mantıklı konuştun,dedi Lyra ve çantasında telefonunu çıkardı.
—Ama nası?
Lyra hayatının şokunu yaşıyordu. O çok değer verdiği ömürünü geçirdiği telefonu açılmıyordu bile. Şimdi sadece kutu görevi gören telefonu sinirden uzaktaki bir çalıştığın içine fırlattı. Ama hemen ardından Daren’ın “ Ya senin akıl sağlığın yerinde mi? Telefonu niye fırlatıyorsun?”
Elena ise Lyra’nın telefonu fırlattığı yere doğru koşmaya başladı. Hemen ardından çığlığı basıp kaçmaya başladı.