|~•~| İLAHI BAKIŞ AÇISI |~•~|
_ARS ALANGUVA_. [1. BÖLÜM]
Gece, sessizliğinin karanlığını gündüzün gürültülü aydınlığına teslim etmişti.
Yeni bir gün.
Güneşin loş ışığı malikanenin büyük duvarlarına vuruyor, ordan ise geniş bahçenin etrafındaki ağaçlara ve ritmik bir sıra ile ekilmiş çiçeklerin, meyve sebzelerin ve gdo"lu olarak yetiştirilen besinlerin olduğu seranın dış kısmına yansıyordu. Demir kapının önünde, büyük yapının özellikle yaptırılmış gizli çıkıntılarında kameralar ve demir kapıda dahil olmak üzere bahçenin belirli yerlerinde ise korumalar yerleştirilmişti. Mâlikanenin içi, dışarısı ne kadar sıcaksa okadar soğuktu; zaten hiçbir zaman sıkıcı bir resmiyetin önüne geçilememiş ve bir dakika bile olsa sığınabilinicek türden bir yuva gibi hissettirmemiş bu evde, birbirinden samimiyet ve nezaket beklenilmesi aptalca olurdu.
Ars, haftada bir kere cuma günleri yapılan aile kahvaltısına geç kaldığı için hiç üzgün değildi, hatta güne ailesinin ona düşmanca ve yargılayıcı gözlerle bakan yüzlerini görmeden başladığı için belki de mutlu bir şekilde indi merdivenlerden.
Medya ve dijital haber bültenlerinin programcıları, her cuma Alanguva ailesinin malikanesine doluşur; kameralarla, birbirlerine sıcacık bakan yüzleri, gösterilmesi bile önceden planlı olan gülümsemeleri çeker ve hem platformlara hemde haberlere - mutlu aile tablosu - olarak aktarırdı.
Yani, insanların sahnenin ön kısmından izledikleri kusursuz oyunculuğa sahip gösterim buydu ama kimse, o yüzlerin her gün birbirlerine nefretle baktığını, atılan o gülümsemelerin aslında birer tehdit olduğunu veya sıkıca birbirine kenetlenmiş o ailenin, keskin bir bıçakla parçalara ayrıldığını bilmeden, yalancı maskelere alkışlar tutuyor ve sahnenin arkasını görmezden gelerek, saptırmalara hayran kalıyorlardı.
Saçmalık, diye geçirdi içinden Ars.
Para her kapıyı açardı, değil mi ?
Tabii, sevgi dışında.
Ve o, sevgi kapısını hiç açmamıştı...
|~•~| ~~ TOPRAK İZGE YOSUN ~~ |~•~|
ATMACA KURGU KOLEJİ
Kader; bizim irademiz dışında gelişen her türlü olay, karışımıza çıkan sürpriz yollar, aynı zamanda'da, kendi seçimlerimizle önümüze serilen yolların hangisi olduğunu belirleyen alın yazımızdı ve bir zamanlar değil içine girmek, bahsini bile geçirmeyeceğim bu okula bir öğrenci olarak girecek olmam, hangi kader yazgısının bir yolu veya alın yazımı böyle yazmayı kabul eden kalemin işi bilmiyorum, bildiğim tek şey, bunun için sabahlara kadar mutluluktan bildiğim tüm yağmur danslarını yapmış ve bunun sonucunda uyuyakalarak okula geç galmış olmamdı.
Olsun, en azından bir batmaya başlayan bir gemide boğulma tehlikesinde veya sonsuz bir labirentte kapalı değiliz.
Titanic ve the mazze runner! Çık artık kafamın içinden...
Not: bu bölüm bazı nedenlerden dolayı kısa odlu ama diğer bölümlere gidip, yorumlarını yazar ve düşünceleriniz benimle paylaşırsanız çok sevnirim.
Bu bölüm nasıl olmuş
