Bölüm 6

Ev o gece farklıydı. Mert gittikten sonra kapı kapandı ama Elara kapının önünde birkaç saniye daha kaldı. Sanki biri tekrar çalacakmış gibi. Sanki biri “Şaka yaptım” diyecekmiş gibi. Kimse çalmadı. Elara salona döndü. Koltuğa oturdu. Telefonunu eline aldı. Refleksle Mert’e yazdı. “Eve vardın mı?” Mesaj gönderildi. Cevap gelmedi. Normaldi. Belki araba kullanıyordu. Beş dakika geçti. On dakika. Yarım saat. Elara tekrar yazdı. “Mert?” Bu sefer aradı. Telefon kapalıydı. Elara kaşlarını çattı. Bir anlık bir şeydir diye düşündü. Şarjı bitmiştir. Çok büyütme. Ama içindeki o ince huzursuzluk tekrar yükseldi. Kael. Şimdi Mert. İki sessizlik yan yana geldiğinde tesadüf gibi durmuyordu. Elara ayağa kalktı, mutfağa gitti. Su doldurdu ama içmedi. Ellerinin hafif titrediğini fark etti. Telefonu tekrar kontrol etti. Hâlâ kapalı. “Abartıyorsun,” diye mırıldandı kendi kendine. “Bir şey yok.” Ama vardı. Gece ilerledikçe ev daha soğuk hissettirmeye başladı. Elara ışıkları kapatamadı. Salondaki lambayı açık bıraktı. Televizyonu açtı ama sesi kısık kaldı. Gürültü olsun diyeydi, izlemek için değil. Saat 02:17. Bir kez daha aradı. Kapalı. Bu sefer göğsüne gerçek bir ağırlık çöktü. Kael’e yazdı tekrar. Her ne kadar numara geçersiz dese de, yine de yazdı. “İkiniz de nerdesiniz?” Mesaj gitmedi. Ekrana uzun süre baktı. Gözleri doldu ama ağlamadı. Ağlamak zayıflık gibi geliyordu o an. Onun yerine düşünmeye başladı. Kael gider. Numara değişir. Ortadan kaybolur. Aynı hafta içinde Mert gelir. Sarılır. Gider. Telefon kapanır. Bu denklemde bir şey yanlıştı. Elara yavaşça yere oturdu. Sırtını koltuğa yasladı. Gözleri tavana takıldı. İlk kez şu ihtimal aklından geçti: “Ya Kael gitmediyse?” Kalbi hızlandı. “Ya bir yere gittiyse?” Daha kötüsü: “Ya biri bir şey yaptıysa?” Sabah olmadan Elara uyumadı. Telefonu elindeydi. Her titreşim hayaliydi. Güneş doğduğunda tek bir gerçek vardı: Kael yoktu. Mert yoktu. Ve Elara ilk kez gerçekten yalnızdı.