Nefesini yavaşlatmaya çalıştı. Parmakları tetikteydi, ama aklı hem içerideki rehinelerde hem de dışarıdaki düşmandaydı. "Gölge, harekete geçiyoruz," dedi kulaklıktan gelen ses. Artık geri dönüş yoktu. Toz ve duman içinde göz gözü görmüyordu. "Arkadaşlarım nerede?" diye kendi kendine sorarken, bir anda Kürşat’ın yardım çığlığını duydum. "Yardım edin! Yardım edin! Vuruldum!" Sese doğru bakmaya çalıştım ama nafile. Karanlık ve harabe haldeki binada pusuya düşmüş vaziyetteydik. Bulunduğumuz binaya bomba atılmış, her yeri cehenneme çevirmişti. Bir yandan ateş etmeye çalışıyor, bir yandan da hayatta kalmaya uğraşıyorduk. "Kürşat! Kürşat, iyi misin devrem?" Bu, tim komutanı Türker’in sesiydi. Yaşıyordu, bu bile umut vericiydi. "İyiyim komutanım!" diye Kürşat’ın sesi geldi, ama sesi titrek ve yorgundu. "Telsizden karakola ulaşmaya çalışın!" diye emretti Türker Komutanım. Herkes dışarı çıkmış, beni arıyordu. Sersemlemişken, bir el ense kökünden yakalayıp beni dışarı sürükledi. Yere düşüp sırt üstü uzandığında, üstünde silah arkadaşlarımın yüzlerini ve gökyüzündeki yıldızları gördüm. "Neler oldu anasını satayım?" diye düşünürken Türker Komutan’ın sesi duyuldu: "Hepimiz öldük Ömer!" O an tim kahkahaya boğuldu. Evet, ölmemişlerdi. Ölmeyecektik. Çünkü bu oyun daha yeni başlıyordu. Bizim işimiz yaşatmaktı. Bizim işimiz vatandı. Ölemezdik. Ya da… Ölebilir miydik?
Şimdi bir yolculuğa başliyoruz. Ne olacağı ise zamanla belli olacak.
İyi seyirler,kendinize cici bakın✨️