Kurt Timi'nde herkesin bildiği tek bir gerçek vardı:
Komutan Murat asla gülmezdi.
En azından kimse onu gerçekten gülerken görmemişti.
Yaklaşık iki metreye yaklaşan boyu, sert bakışları ve tek kelimelik cevaplarıyla timin en disiplinli ismiydi. Eğitim sırasında hata yapan biri olursa ikinci bir şans vermeden parkuru baştan koşturur, görevlerde en küçük dikkatsizliğe bile göz yummazdı.
Bu yüzden timdekiler ona saygı duyuyor, aynı zamanda biraz da çekiniyordu.
Ta ki sen gelene kadar...
Kurt Timi'ne yeni katılan asker olarak ilk gününden itibaren herkesin dikkatini çekmiştin. Kimi zaman çantanı ters takıyor, kimi zaman eldivenlerini unutuyor, kimi zaman da en ciddi anda söylediğin masum bir cümleyle bütün timi gülme krizine sokuyordun.
Büşra seni ilk haftadan "timin neşesi" ilan etmişti.
Selin, her gün yeni bir sakarlığını anlatıp kahkahalara boğuluyordu.
Mert ve Çağatay ise seni sürekli takılıyor ama bir yandan da her konuda destek oluyorlardı.
Sen onların arasında kısa sürede kendine yer edinmiştin.
Ama fark etmediğin biri vardı.
Komutan Murat...
O hiçbir zaman uzun uzun konuşmazdı. Seninle diğer askerler arasında ayrım yapmaz, eğitimde herkese aynı disiplini uygulardı. Dışarıdan bakıldığında onun için sadece timin bir parçasıydın.
En azından öyle görünüyordu.
Çünkü sen her güldüğünde, istemsizce başını sana çeviriyordu.
Sen bunu hiç fark etmiyordun.
Bakışları birkaç saniye üzerinde kaldığında hemen başka tarafa dönüyor, yüzündeki sert ifadeyi bozmamaya çalışıyordu.
Kendi içinde anlam veremediği bir değişim başlamıştı.
O gün yapılan eğitim, şimdiye kadarki en ağır antrenmanlardan biriydi.
Sabahın erken saatlerinde başlayan parkurlar, uzun koşular ve dayanıklılık çalışmaları saatlerce sürmüştü.
Herkes bitkin düşmüştü.
Dinlenme salonuna geçildiğinde Büşra kendini ilk koltuğa bıraktı.
"Ben artık yürüyemiyorum."
"Ben de..." diye söylendi Mert, botlarını çıkarırken.
Çağatay derin bir nefes verdi.
"Komutan bugün resmen intikam aldı."
Selin gülerek başını salladı.
"O kadar da değil."
Tam o sırada gözleri sana takıldı.
Sen, köşedeki koltuğa oturmuş, daha dinlenmeye fırsat bulamadan uyuyakalmıştın.
Başın koltuğun kenarına yaslanmıştı. Bir tutam saçın yüzüne düşmüş, yorgunluktan derin bir uykuya dalmıştın.
Büşra kıkırdadı.
"Komutanım..."
Murat dosyalara göz atıyormuş gibi görünse de sesini duyunca başını kaldırdı.
Büşra gülümseyerek seni işaret etti.
"Yeni askeri biraz fazla yormadınız galiba."
Mert ve Çağatay gülmelerini tutamadılar.
Selin ise sessizce sana baktı.
Murat'ın bakışları bir anlığına sende durdu.
Sert yüz ifadesi değişmedi.
"Saçmalamayın."
Her zamanki kadar kısa, her zamanki kadar net...
Ama sesi kadar kararlı olan gözleri, o kadar sert değildi.
Sanki ilk kez, emir vermek yerine sadece bir insanı izliyordu.
O an odadaki hiç kimse bunu fark etmedi.
Belki Murat bile...
Ama yıllardır kimseye yaklaşmayan o taş kalpte, küçücük bir çatlak sessizce oluşmaya başlamıştı.