Dada’mın elindeki koca torba dolusu oyuncağı gördüğüm an, içim içime sığmadı; ona doğru koşup boynuna sımsıkı sarılmak istedim.
Fakat Dada’m, evde olmadığı zamanlar başıma bir şey gelmesin diye beni beşiğin parmaklıklarına bağlıyordu… Bunlardan kurtulmak imkansızdı. Beni o kadar çok seviyordu ki, üzerime odayı kilitlemeyi bile ihmal etmiyordu.
Dada’m bana doğru eğildi, gözlerinin içi gülüyordu:
“Uslu bir kız oldun mu bakayım, hm?”
Büyük bir heyecanla başımı salladım.
“Evet! Tüm gün burada oturup sadece seni özledim!”
Yüzünde sıcacık bir tebessüm belirdi, şefkatle saçlarımı okşadı.
“Güzel. Şimdi seni şunlardan kurtaralım.”
Boynumdaki tasmayı, canımı hiç yakmamaya özen gösteren nazik bir dokunuşla çıkardı. Yanıma oturdu, elindeki torbaları yatağın üzerine bırakırken eliyle dizine vurdu ve yanına gelmemi işaret etti.
“Hadi gel bakalım, otur şöyle.”
Kuş gibi hafif bir heyecanla kucağına yerleştim, başımı onun o güven veren, koskoca gövdesine yasladım.
“Aç mısın bakalım?” diye sordu. Başımı kaldırıp gözlerinin içine baktım, heyecanla onayladım:
“Mhm-hm!”
Gözlerim yatağın üzerindeki gizemli torbalara kaymıştı. Parmağımla merakla işaret ederek sordum:
“Bunların içinde ne var?”
Dada’m hafifçe gülümsedi, saçlarımı usulca çekiştirerek sevmeye devam etti.
“Sana aldığım oyuncaklar… Ama onları sana daha sonra vereceğim.”
Dudaklarımı büzdüm, içim gitmişti. Ama biliyordum ki ben üzülürsem Dada’m da üzülürdü; onu kırmamak için hemen kendimi toparladım.
“Peki dadacığım!”
Dada’mın gülümsemesi büyüdü. Parmaklarını saçlarımın arasına dolayıp kulağıma doğru fısıldadı:
“Dada’n bugün çok yoruldu…”
Bu fısıltı içimi bir anda hüzünle doldurdu. Gözlerimi yüzünden ayırmadan, endişeyle baktım:
“Olamaz… O zaman yarın işe gitme!”
Başını yavaşça iki yana salladı:
“Maalesef küçüğüm, gitmeliyim.”
Çaresizce başımı öne eğdim, hayal kırıklığım yüzümden okunuyordu. Dada’m parmaklarını yanağımda gezdirdi, sesindeki şefkat derindi:
“Ama… Beni rahatlatmanın bir yolu var.”
Umutla başımı kaldırdım, gözlerim parıldayarak yüzüne baktım:
“Gerçekten mi? Nasıl?”
Dada’mın yüzündeki gülümseme genişledi. Yanağımdaki ellerini nazikçe dizlerime doğru indirdi:
“Hadi… Dadanı rahatlat bakalım.”
