Selam!
Nasılsınız??
Meyra ve Miran⬇️
***
Gözümü açtığımda bir yatakta uzanıyordum. Ayağa kalkmaya çalıştım ama elim-ayağım bağlıydı. Nerdeydim ben böyle...
Odaya göz gezdirdim siyah-gri renginde büyük bir odaydı. Pencereye baktığımda sabahtı. Ama ben en son akşamı hatırlıyorumdum.
Hayır hayır! Kaçırılmış olamam dimi? O adamlar beni kaçırmış olamaz dimi! Onlardan herşey beklenir. Bence benim şimdiye kadar ölmemem bile bir mucize.
.....
Kaç saattir yatakta yatıyordum. Dışarıdan sesler geliyordu ama kimse buraya gelmiyordu. Gelmemeleri bence çok iyiydi!
.....
"Uyandıysan gelebilir miyim?" Kapıdan gelen sesle üzülsem mi gülsem mi bilemedim ki.
"Gel" kapının açılması ile benim yaşlarımda birisi girdi. Ve yüzü hiç masum bakmıyordu.
"Gelme desem napıcaktın?"
"Giricektim" dört kelime: Bu Adam Çok Zeki!
"Niye beni buraya getirdiniz!" Sinirli çıkan sesimle sırıttı.
"Ooo korkak ceylana, cesaret gelmiş"
"Niye beni buraya getirdiniz dedim!" Bu sefer ise kahkaha attı.
"Bence sen şu saate kadar ölmediğini şükret"
Haklıydı.
"Bana napıcaksınız?" Çocuk beni baştan aşağı süzdü. Bundan rahatsız oluyordum.
"Aslında güzel kızsın" Biri beni burdan kurtarsın!
"Ama sana ne yapacaklarını bilmem, patron bilir" patron?
"Maran çık odadan!" Kapıda bizi izleyen çocuğa baktım. Bu oydu! Beni bayıltan...
"Ama abi"
"Defol!" Adının Maran olduğunu öğrendiğim pis sapık çocuk çıktı.
"Sana birşey söyledi mi?"
"Hayır"
"Peki sana birşey yaptı mı?" Neyi merak ediyorsun patron?
"Hayır"
"Yapamaz zaten!"
"Anlamadım?"
"Meyra Akay. Ormanda ne arıyordun?" İsmimi nerden biliyor? Meyra bu adam birisini öldürdü farkında mısın? Kendine gel!
"Asıl siz ne arıyordunuz?" Az önce Maran'ın dediği gibi bana cesaret geldi sanırım.
"İş"
"İş dediğiniz birisini öldürmek!" Bana daha fazla yaklaştı ve beni baştan aşağı süzdü. Hadi ama hiç karşında yatakta eli-ayağı bağlı yatan birini görmedin mi! Evet şuan bundan çok utandım.
"Orada olanlar unutuldu ve bitti!" Adeta yüzüme tısladı.
"Unutulsaydı burada olmazdım!"
"Bence sen bu aklını mesleğin için kullan" Avukat olduğumu da mı biliyor!
"Öncelikle orada olanlar senin için unutuldu ama benim için unutulmadı ve sen Meyra Akay orada ne aradığını söyleyeceksin!" Gerçeği söylesem bile inanmazdı ki bu adam.
"Ben arkadaşımın evine gidiyordum kestirme yoldan. Ama sonra arabamın lastiği patladı, bende yürüyerek gitmek zorunda kaldım. Patika yoldan giderken de sizi gördüm." Ne eksik ne fazla anlattım. O ise buna sadece kahkaha attı.
"Yalan atmaya çok alışmışsın"
"Yalan değil!"
"Peki! Gerçeği öğrenene kadar bu odasın!" Arkasını döndü tam çıkacakken konuştum.
"Hey! Ben böyle bağlı mı kalıcam?" Bana baktı birkaç saniyeliğine sonra ise tekrar arkasını dönüp gitti...
.....
Adamın gitmesi üzerine kısa bir zaman sonra bir kadın geldi. Elim-ayağımı çözdü. Bana giymem için tişört verdi. Açıkçası burada ne kadar kalacağımı bilmiyordum. Ormanda düştüğümde ise her yerim çamur-toprak olmuştu. Önce duş alıp sonra giyinecektim.
Hemen kısa bir duş aldıktan sonra kadının benim için getirdiği tişörtü giydim. Açıkçası bana çok bol ve büyüktü. Dizime kadar geliyordu. Sorun olmazdı ama umarım bu o adamın tişörtü değildir...
Kapı açılma sesiyle irkildim kimdi ki?
"Daha iyi misin?" Bu az önceki adamdı.
"İyiyim. Gerçekler ortaya çıktı mı?"
"Daha değil"
"Peki ama gerçek benim anlattığım gibi olduğunda burada bir saniye bile durmam!"
Çocuk bana öyle bir baktı ki sanki beni yiyecekti.
"Ben Miran Arslan'ım! Ve sen benim gerçek kimliğimi öğrendin sence ben senin öyle elini kolunu sallayarak çıkmana izin verir miyim?"
"Vermez misin?"
"Vermem!" O an aklıma beni bayıltığı an geldi. Bana 'sevgilim' demişti!
"Sen bana 'sevgilim' dedin!"
O an gözlerimiz birleşti. Gözgöze geldik. Birkaç dakika öylece birbirimize baktık. Ne o konuştu, ne ben. Sadece gözlerimiz.
"Neden bana 'sevgilim' dedin!" Bağırmamla onun kendine gelip yere bakması bir oldu.
Tam yine bağıcaktım ki telefonu çaldı.
"Efendim Sinan?... Tamam... Uzatma!" Bana baktı ve konuştu.
"Doğru söylemişsin arabanı bizim oradan uzakta bulmuşlar" Ben zaten doğruyu söylemiştim.
"Ama bu demek oluyor ki seni bırakacağım!" Ve hemen kapıdan dışarı çıktı.
Bense yatağa geçip uzandım..
Önce kaçırılmış ve esir edilmiştim...
Ve en önemlisi o adam bana 'sevgilim' demişti!
Beni bırakmıyordu acaba kaçabilir miydim?
Kaçardım ama eğer yakalanırsam beni yaşatacaklarını sanmıyorum...
.....
En son düşüncelere dalmış ve uyumuştum. Şimdi ise hava kararıyordu. 1 Gündür Tutsaktım...
Acaba dışarı çıkabilir miydim? Denemekten zarar gelmezdi değil mi? Kapıya gittim. Hadi açıl kapı. Aldım. Kabul ettim. 777.
Ve kapının açılma sesi! Buna bu kadar sevineceğimi bilmezdim. Odadan hemen çıktım. Acaba mutfak nerdeydi? Açıkmıştım. Merdivenleri gördüm ve merdivenlerden aşağı indim. Kocaman bir salon ve salonun diğer tarafında mutfak!
Hemen mutfağa gittim. Bu evde kimse yok muydu acaba? Ben şimdiye kadar kimseyi görmedim ama neyse, yalnızlık iyidir!
Buz dolabını açtım ve sıfıra sıfır elde var sıfırlık bir durumla karşılaştım. Sadece su, enerji içecekleri fln vardı. Acaba reçel nerde ki...
Dolapları biraz karıştırmamla çilek reçelini buldum. Ekmek ve reçel harika ikili. Ekmeğime reçel sürüp masaya oturdum. Tam ilk ısırığımı alacaktım ki. Kapıda Miran'ı gördüm. Bana bakıp sırıtıyordu.
"Eve çok çabuk alışmışsın" aynen ya bayıldım! Ayağa kalktıp önünde durdum.
"Beni ne zaman bırakacaksın?" Bir anda sinirlenmeye başladı. Aramızdaki 3 adımlık mesafeyi kapattı, omzumdan tuttu ve beni sarsarak konuştu
"Seni asla bırakmam! Sen benim esir'imsin!"
___________________&______________________
Bölüm sonu...
Miran'ı nasıl buldunuz??
Bölüm hakkında düşüncelerinizi yazarsanız sevinirim.
Buraya kadar okuduysanız oy verip yorum yapmayı unutmayınız...
Bye bye 👋🏻
