6 TEMMUZ 2025
AYŞE RAVZANUR TAŞCI
Bazı günler vardır, takvimdeki diğer günlerden ayırırsın. Bugün onlardan biri. Sabah güneşi doğdu ama kalbimizde bir eksiklik vardı. On iki askerimizin şehit olduğu haberini alınca bir şeyler sustu içimde. Sokaklar kalabalıktı, ama hiç bu kadar sessiz olmamıştı.
Şehitlik...kitaplarda okuduğumuz, bayraklarda anlatılan, büyük laflarla süslenen bir kavram gibi dururdu. Ama bugün o kavram, birer insan oldu gözümde. Onların yüzünü görmedim seslerini duymadım...ama yüreklerindeki cesareti hissedebiliyorum. O cesaret, vatanı canı gibi sevmekle başlıyor.
Belki bir mağarada, sessiz bir nöbetteydiler. Belki günlerce uykusuz, yorgun ama inançla görev başındaydılar. Ve biz o anları görmesek de, onlar bizim için son adımlarını attılar.
Geriye ne kaldı? Bir bayrak, bir isim, bir dua.
Ben bugün sessizce düşündüm. Bir gün herkes bir iz bırakır. Onlar izlerini toprağa değil, kalbimize bıraktılar. Ve biz, o izleri unutmadığımız sürece bu ülke daha güçlü olacak.
Allah mekanlarını cennet eylesin. Bizler sessizce anarken, onlar yüksekten izliyor belki de.
Sessiz ama çok güçlü bir vedaydı bu. Unutulmayacak...
SAYGILARIMLA...