(Ömer'in anlatımıyla) Ne yapabilirdim? Ben basit birisiydim. Sadece özür dilesem? Hayır, olmaz. Bir şey yapmam gerekiyordu. Çünkü...çünkü bir hafta sonra liseden mezun olacaktım. Belki de Kerem'i hiç göremeyebilirdim. Ve bu en son isteyeceğim şeydi. Kerem benim yaşama amacım, hayatımın neşesi, her şeyimdi. Ve Kerem'i kaybedersem her şeyini de kaybederdim. Bu yüzden hemen bir şey yapmalıydım. Ama yaptım mı? Hayır.
Liseden mezun olalı 4 hafta olmuştu. Hala Kerem'den özür dilememiştim. Hala konuşmuyorduk. Kafamı dağıtmak için dışarı çıktım. Kaldırımda yürürken bile aklımda Kerem vardı. Çok seviyordum onu. O zaman neden özür dilemedin? Neden? Neden dilemedin? Aklımda bir sürü soru var. Pisliğin tekiyim. Şerefsiz, adi köpek. İğrenç herif. Böyle biriyim ben. Bence Keremde öyle düşünüyor. Bunları düşünürken kaldırımda yürümeye devam ettim. Tam o anda birisine çarptım.
"Pardon." dedim
"Ömer?"
Dilimi yutacak gibi oldum. Karşımda Kerem duruyordu. Ne yapacaktım? Kereme baktım. Yüz ifadesinden sinirli olup olmadığını ayırt edemiyordum.
"Kerem?"
"Neden bırakıp gittin beni?"
"Kerem ben-"
"Kes."
Sustum. Keremden doğru düzgün bir özür bile dilememişken konuşmaya hakkım yoktu.
"Neden? Neden benden doğru düzgün bir özür dilememişken karşıma çıkıyorsun? Neden yapıyorsun bunu? Beni böyle acınası ve çaresiz bir halde görmek hoşuna mı gidiyor?"
Acınası ve rezil mi? Kendisi hakkında böyle mi düşünüyordu? Benim yüzümden mi?
"Benim yüzümden mi böyle düşünüyorsun?"
"Başka kimin yüzünden olacaktı?"
"Kerem... bak, çok özür dilerim.. Gerçekten çok özür dilerim. N'olursun affet beni"
"Benden doğru düzgün bir özür bile dilememişken, gördüğün olayı benden dinlememişken seni affedeceğimi mi düşünüyorsun Ömer?"
Haklıydı. Gördüğüme inanmıştım. Keremi dinlememiştim bile.
"Bak.. bunu söylemeye yüzüm yok ama... bunu daha sonra, müsait bir mekanda buluşup konuşsak olur mu?"
"Peki, nerede ve ne zaman?"
"Cumartesi, saat 17.00 gibi müsait misin?"
"Müsaitim, nerede buluşacağız?"
Hassiktir. Nerede buluşacaktık? Aklıma ilk gelen yeri söyledim.
"Benim evimde."
Off. ben tam bir aptalım. İlk buluşmadan eve çağırdım. Buluşma demem çok uygun değil ama neyse.
"Tamam"
