Bölüm şarkısı : everything works out in the end (slowed)
•••
Hani ömrüm ömründü?
Aşk bir çeşit intihardır .
Siz hiç sevdiğinizi değil de soğuk mezar taşını öptünüz mü,onun yerine ?
Hiç onun yerine sarıldınız mı altında olduğu toprağa?
Siz hiç ona doyamadan, kokusunu ciğerlerinize doldurmadan ellerinizden kayıp toprağa gitti mi?
Tam beş sene önce gitti, beni terk etti sevdiğim adam. O kahve gözlerini bir daha açmadı, gözlerini kapadı bu acımasız hayata. Benle başladığı yolu bensiz bitirdi. Benle başladığı bu yolu bensiz bitirdi. Giderken beni sevdiğini söyledi, son kez. Madem beni seviyordun, neden gittin sevdiğim? Hani bana demiştin ya 'sen benim nefesimsin' diye . Sen yoksan ben ölüp giderim, demiştin. Ben gitmedim ama sen nefes almayı kestin. Beni sensiz hayata mahkum ettin, beni kokundan mahrum bıraktın. Her yastığa başımı koyduğumda sen geliyorsun ,gözlerimin önüne. Nereye baksam, nereye yol alsam sen çıkıyorsun her yerde, her sokakta. Her bir solukta senin kokunu almak istiyorum. İnsanın en büyük hayali bir kokuyu duyumsamak olmamalı. Bir insanın en büyük hayali ölen birinin kokusuna olan ihtiyacının son bulması olmamalı.
Herçıkmaz sokakta sen geleceksin diye umuyorum. Ben senin yanımda olmanı isterdim ; toprağın altında, benden uzakta olmanı değil.
Sevdiğim neredesin ?
Niye beni alıp gitmedin? Her yanımı hatıralarımız sardı. Önceden biz vardık, şimdi ise ben kaldım.
Yarım kaldım, yarım kaldık, yanlız kaldın.
Kıyamadığım, kokusuna doyamadığım...
Ben sensiz ne yaparım?
Beş yıl...
Beş acımasız, anlamsız, senin olmadığın boş koca yıl...
Hep burada ,mezarının başında, bekledim. Bir umut geleceğini bekledim. Ama ölüyü beklemek umutsuzluktu. Benim umudum bile umutsuzluktu!
Biliyor musun öldüğüne, ölmüş olabileceğine hiç ihtimal vermedim aslında. Ölüm ve sen...
İki zıt kelime bir kafiye oluşturmazdı.
Ama sen hiç gelmedin, ben ise seni beklemekten vazgeçmedim. Fakat üzgünüm, ölümünü azda olsa kabullendim, sevdiğim.
Ben seni sevmeyi hiç bırakmadım. Senden sonra kimseye gülümsemedim. Bu kalbim sadece senin için atıyor. Sana olan sevgim bu kalbi yaşatıyor. Ölene dek bu kalbin sahibi sensin. Ben sensiz bir hiçim.
Ömrüm, vazgeçemedim ve vazgeçmeyeceğim ;
Hatırlıyormusun o tatlı anımızı? Bir sabah senden önce uyanıp o masum, bakmaya kıyamadığım yüzünü izliyordum sen uykudayken. Uyanınca beni sana bakarken yakalayıp tebessüm etmiştin.
"Sen beni mi izliyorsun, güzelim? " diye sormuştun, hala uykuya mahrum o sesinle. Bende sana "Seni uyurken izlemek çok güzel " demiştim, gülmene karşılık verirken. Hayır! Sen sonsuz uykuya dalmışken hiçte güzel değil. Seni bir mezar taşına bakarak sevmek, izlemek acı dolu fakat güzel değil.
Bana yazdığın mektuplar gibi, sesin hep kulaklarımda. Seni çok özledim. Bunca yıl sensiz olmana dayanamadım, dayanamayacağım da.
Ben...
Ben seni istiyorum, eski bizi.
Ben sana kıyamazken herkes üstüne tonlarca toprak attı, sonra bir de çiçek ekip seni unuttular. Ama sen unutulmazsın. Herşeyi unuturum ama seni unutmam.
Seni seviyorum beni uzaktan izleyen, gökyüzünden bana haber yollayan adam.
Kalbimin sahibi,
Bir gece yıldızları izlerken herkesin bir yıldızı var, demiştin. Elini ışıl ışıl parlayan bir yıldızı işaret ederken "Bu benim yıldızım olsun. " demiştin. Sen o feci kazada hayatını kaybederken o yıldızda gökyüzünden kayıp gitti. Senin yıldızın da beni terk etti. Hani ben sana , mezarının yanına geldiğim bir vakit "Seni hiç affetmeyeceğim . Beni bir başıma bırakıp gittin. " demiştim ya, aldırma o sözlere. Affettim ben seni, hiç küsmedim ki sana. Ben sana küs kalamam .
Beni gözlerimden öpüp "Beni hayata bağlayanımsın. " demiştin ve " Seni hiç bırakmayacağım, ölümümüz bile beraber olacak. " diyip bensiz öldün. Benim bu sözlere aldırdığım gibi sende benim "Seni affetmeyeceğim " sözüme aldırma olur mu?
Hani beraber ölüp, beraber gömülecektik aşkımızla. Niye beni beklemedin, niye bensiz gittin aşkım?
O kazada seninle birlikte bende öldüm ama lanet olsun ki beni seninle gömmediler. Herkes cenaze günü tek bir tabut taşırken omuzlarında o gün kalbimden de bir cenaze kalkıyordu. O gün ben de ölüydüm ama tabutum eksikti. Bak beni tabuta koymadıkları için benim hayatımdan sen eksildin.
Sevdiğim, gel artık yalvarırım gel. Ne ben ne de kalbim bu acıyı kaldıramıyor artık. Ben yoruldum, seni sevmekten değil sensizlikten yoruldum.
Bu doğan Güneş beni aydınlatamıyor, ısıtamıyor sen gibi. Sen gitmeden bana kalbini emanet etmiştin. Ama doktor kalbi durdu, dedi. Sence iki kelime bir hayatı urgana geçirir mi? Olurmuş.
Hayat hiçbir izi geçirmiyor, acıları törpülemiyor yalnızca hayatı urgana geçiriyor.
Sen bana "Seni sevmeyi bırakırsam bir gün işte o gün kalbim durur. " demiştin bana. O zaman ben ölürüm, demiştin. Yoksa beni sevmeyi bıraktın mı? Öyle birşey olamaz, sen beni ölümüne seversin. Biliyorum.
Sevdiğim beni sen gibi kimse sevmedi ve ben kimseyi senin gibi sevmedim. Sevemem de.
Göz yaşlarımın her birine sen gittikten sonra "sen" dedim. Bu yüzümü ıslatarak toprağına karışan yaşlar toprağına armağan olur gibi.
Ah ah...
Keşke yaşasan . Yaşasan da sana doya doya sarılsam. Kokunu her hücreme yaysam. İliklerime kadar özlemi değil de mutluluğu tatsam. Bak her hücrem sen diye haykırıyor.
Gözlerinin kahvesinden bir ömür uzak kaldım. Gözlerinin kahvesini koy ömrüme, derdim Cemal Süreyya edasıyla sana. Al istemem artık sensiz ömür.
O kaza benden çok şey götürdü. Çok kayıp verdim ben o kaza. En büyük kaybım sendi.
Ömrümü ömrüne adadığım...
Hatırladın mı bu cümleyi?
"Ömrümü ömrüne adadığım " dedin , sen damatlığın ben gelinliğin içindeyken.
Ee hani ömrüm ömründü? Niye benim de ömrüm bitmedi? Gerçi haklısın, sen öldüğünde ben son nefesimi, ömrümden kalan son gününü harcadım. Sensiz geçen her gün bir göz yaşı, bir acı.
Neyse sevgilim, ben daha fazla seni üzmeyeyim. Seni üzmektense kendimi öldürürüm daha iyi.
İyi uykular, gözlerini bir daha açamayacak olan kocam.
