Uyandığımda Ethan , sağımdaki koltukta uyuya kalmıştı. Saat kaçtı ki? Yataktan kalktım. Lavaboya doğru yürüdüm. Aynaya baktım. Ben gerçekten çok berbat görünüyordum. Kaç gündür aynaya bakmıyordum? Ellerimi yüzümü yıkayıp çıktım. Ethan sesleri duymuş olmalı ki uykulu gözleriyle bana bakıyordu. Ayağa kalktı bana doğru 3 adım attı. Sonra durdu . Ben ise sadece ona bakıyordum. Bana şaşkın bir şekilde bakıyordu. 1 adım geriledi ne oldu ki yüzümde bir şey mi vardı?
ABRİELLA:" Günaydın demeyecek misin ve neden böyle garip davranıyorsun? Tamam berbat gördüğümü bende biliyorum ama bu kadar belli etmesen olmazmıydı?"
Ona gülümsedim. Ama Ethan hâlâ cevap vermemişti ve aynı tepkiyi veriyordu. Ona doğru yürüdüm.
ABRİELLA:" Ethan iyi misin? Doktor çağırayım mı? "
ETHAN:" Hayır kardeşim ben... ben sadece "
Nefes nefese kalmıştı . Neler olduğunu anlamamıştım. Doktor yada hemşire varmı diye kapıya yürüdüm. Tam kapıyı açtım .Birinin göğsüne kafa atmıştım. Kafamı kaldırdım karşımda tanıdık bir adam vardı. Sanki bir yerde karşılaşmıştık yada görmüşde olabilirim . Hızlıca geri çekildim .
ABRİELLA:" Ahh çok özür dilerim . Abim fenalaştı doktor için-"
DOKTOR:" Buyrun küçük hanım benim."
Bu ses ... bu ses çok tanıdık tı .Ama nereden hatırlıyordum?
ABRİELLA:" Eh öylemi... Ethan' a neler oluyor bilmiyorum. Bana baktı sonra fenalaştı. "
Adam güldü ama bu gülüş iyi bir gülüş değildi. Bu adam fazla garipti.
DOKTOR:" Ahh endişelenmeyin bayan Abriella. Ben hemen hallederim ."
Bunu derken bile gözlerini benden asla kaçırmamıştı . Ethan onu görünce daha çok şaşırdı. Ayağa kalktı kendisini toparlamaya çalıştı ama sendeledi . Koltuğa tutunarak ayakta durmaya devam etti.
ETHAN:" ABRİELLA GEL BURAYA!"
Neden bu kadar sinirlendi ki ?
ABRİELLA:" Ethan tamam geliyorum sakin olurmusun bak doktor da burda."
Hızlıca Abime doğru yürüdüm ona sarıldım. Ona sarılınca biraz sakinleşti. Doktor bize ciddi bir şekilde bakıyordu.
ETHAN:" Abriella gitmemiz gerek."
ABRIELLA:" Bana neler olduğunu anlatır mısın önce?"
Doktora döndüm.
ABRİELLA:" Üzgünüm sizi de beklettik."
DOKTOR:"Sorun değil "
Doktora bir mesaj geldi . Birşeyler yazdı daha sonra bize dönerek,
DOKTOR :" Benim gitmem gerekiyor hemen birini yönlendiriyorum."
Ethan hâlâ bana sıkıca tutunuyordu.Neden böyle davrandığını ona soracaktım ama doktora döndüm.
ABRIELLA:" Ama şuan durumu hiç iyi değil . Kendiside doktor ama yardıma ihtiyacı var !"
Bana sırıtarak bakmaya başladı.
DOKTOR:" Biliyorum hemde senden daha çok şey biliyorum Küçük hamın."
Dedi ve odadan ayrıldı. Neydi bu Şimdi ?
Ethana döndüm, onu bir koltuğa oturttum , hemen dışarı çıktım. Adam yoktu gitmişti . Gerçekten bir doktor muydu onu bile bilmiyordum ama sesi ve yüzü çok tanıdıktı. Bir hemşireye seslendim. Bana döndü. Ona gel işareti verdim ve odaya geri girdim. Ethan daha çok fenalaşmaya başladı .Hemşire arkamdan gelmişti.
ABRIELLA:" Birden fenalaştı hemşire hanım, lütfen yardım edin!"
Hemşire başıyla onayladı. Hızlıca abimi kontrol etti. Bana dönerek,
HEMŞİRE:" Gerisini ben hallederim . Siz ısterseniz bir dışarı çıkın, hava alın."
ABRİELLA:" Ama abim-"
HEMŞİRE :" Merak etmeyin o iyi sadece yorgunluktan biraz bitkin birkaç serumla kendine gelir rahat olun."
Başımla onayladım. Odadan çıkmıştım. Asansörler neyseki şansıma çalışıyorlardı. Az da olsa beni biraz mutlu etmişti. Asansörün kapısı açıldı. Içeri girecekken Chrisi gördüm adım atmaktan vaz geçtim. Beni görünce şaşırdı. Içeri girdim. Onun karşısına geçtim. Üzerimde pijamalarım vardı. Ama bu gerçekten umrumda değildi. Bana doğru adım attı. En son onunla asansördeyken hiç iyi şeyler yaşamamıştık.
CHRIS:" İyi misin ? Ethan nerede?"
ABRİELLA:" Yukarıda hemşireler onunla ilgileniyor. "
CHRIS:" Neden bir şey mi oldu?"
ABRIELLA:" Neden umrunda olsun ki düşmanın değilmi o senin? "
Bana sinirlenmiş gibi bakıyordu ama umrumda değildi. Derin nefes alıp verdim.
ABRIELLA:" Beni görünce birden bire fenalaştı daha sonra bir adam girdi doktordu ama Ethan onu görünce daha çok fenalaştı. Benim yüzünden ne yaptım ben şimdi?"
Gözlerim dolmuştu. Ama kendime hakim olmalıydım. Bana olan bakışları biraz yumuşamış gibiydi.
CHRIS:" Kendini suçlama-"
ABRİELLA :" Biliyor musun Chris ben gerçekten çok yoruldum. Bunlar benim için çok fazla, herkes benden birşeyler saklıyor. Sırlardan, yalanlardan, herkesten, en çokta kendimden bıktım!"
Gözlerimden yaşlar akmaya başlamıştı. Yine yapamamıştım yine onun yanında kendimi küçük göstermiştim. Bana 1 adım daha atmıştı ellerini kollarıma uzattı. Gözlerimin içine baktı. Bana birçok şey söylemek istiyordu ama susuyordu. Eliyle göz yaşlarımı sildi. Onun yanındayken kendimi güvende hissediyordum. Bana bir adım daha yaklaşmıştı çok yakındık birbirimize. Ben ağlamaya devam ediyordum. Bana daha çok yaklaştı bende ona . Dudaklarımızın birleşmesine çok az kalmıştı. Bir anda asansörün ışıkları gitti. Ben yukarıya baktım ama o bana hâlâ bakıyordu. Telefonundan ışığı açtı. Korkuyordum. Asansör tam da şuan da bozulması mı gerekiyordu cidden.
ABRIELLA:" Chris... Ben korkuyorum. Asansör çalışmıyor galiba burada kaldık."
CHRIS:" Korkma Abriella ben varım yanında. Merak etme hemen birilerine haber verdim . Birazdan bizi çıkarırlar. "
Yere oturdum . Sırtımı duvara yasladım gözlerimi kapattım. Annemin küçükken söylediği şarkıyı söylemeye başladım. Ama bir yandan da ağlamaya başladım.
" I feel so extraordinary
Something's got a hold on me
I got this feeling ı'm in the motion
A sudden sense of libertiy
I don't care 'cause ı'm not there"
-------------------------------------------------
Ona baktım oda oturmuş benim gibi kafasını duvara yaslamış ve gözlerini kapatmıştı. Beni dinliyordu. Devam ettim.
"And ı don't care if ı'm here tomorrow
Again and again ı've taken too much
Of the things that cost you too much
I used to think that the day would never come
I'd see yhe light in the shade of the morning sun"
------------------------------------------------------------------------------
Işıklar geri gelmişti. Gözlerini açtı bana baktı bende ona baktım. Dışarda birilerinin sesi geliyordu sanırım buradan artık çıkabilecektik. Ayağa kalktım ona elimi uzattım sadece bana baktı ellerimi çekecektimama o benden hızlı davrandı beni aşağıya doğru çekti. Ben şaşırmış bir şekilde ona bakarken o beni belimden sıkıca tuttu vs kendine çekti. Yüzümü ellerinin arasına aldı bana biraz daha yaklaştı. Ellerini saçlarımda gezdirdi daha sonra dudaklarımda . Beni öpmek istiyordu. Onu seviyordum ama bunu yapmaya hazır değildim . Bana daha çok yaklaştı, beni öpecekken geri çekildim bunu görünce şaşırdı ama kısa sürdü. Ayağa kalktım , oda kalktı. Bana bakıyordu birkaç saniye kadar birbirimize baktık sonra gözleri yavaşça aşağıya doğru indi . Nereye bakıyordu ? kafayı bozdu galiba .
ABRİELLA:" Üzgünüm Chris ..."
Chrise karşı hislerim vardı ama Bianca'ya bir sözüm vardı. Arkadaşım acı çekerek ölmüşken ben mutlu olamazdım. Bunu ona yapamazdım. Chris bir şeyler söylemek istiyordu ama susuyordu.
ABRİELLA:" Chris bak biliyorum-"
CHRIS:" Neden üzgünsün ki ben sadece kolyeni ilk kez görüyorum sadece ona bakmak istemiştim. Sen ne sandın ki?"
Bana bunu söylerken dalga geçiyordu. Bende ona aynı tepkiyi vererek,
ABRIELLA:" Ahh anladım soğuk dev ."
Acaba onun canını çok mu yakmıştım. Biri bana bunu yapsaydı ben onu sevmeye devam edebilir miydim . Chris kolye dedi. Bir saniye ben kolye takmadım ki ? Hızlıca aynaya döndüm yeşil bir taştı bu kolye ama bu kolye benim değil annemindi ama bu nasıl olabilir. Ben küçücükken kaybetmiştim nasıl oldu da bana geri gelmişti. Chrise döndüm o hâlâbana bakıyordu . Birşeylerin ters gittiğini anlamış gibi oldu kaşlarını çatmaya başladı.
ABRIELLA:"Chris bir sorunumuz var. Öncelikle bu benim değil annemin ve bana bu kolyeyi annem ölünce vermişlerdi ama sonrasında nasıl oldu bilmiyorum ama bana geri geldi . Ikincisi ise kolyeyi ben takmadım! "
Benim gibi oda şaşırmıştı. Kolyeyi hızlıca çıkardım. Ona uzattım. Eline aldı ve inceledi daha sonra cebinden bir bez çıkarıp onun içine koymaya çalıştı. O bunu yaparken sonunda kapı açılmıştı. Kapının önünde bir polis duruyordu bu adamı Chris'in beni karakola götürdüğü gün görmüştüm. Bana çok garip bakıyordu hâlâ da öyle bu adamı tanımıyordum bile benden ne istiyordu .Chris'i görünce ona sarıldı chris de ona sarıldı. Beni görünce gülen yüzü birden düştü . Bana bakıp başıyla selam verdi. Ben sadece ona bakıyordum. Bunu görünce kaslarını çattı onu kıstırmıştım ve bu benim çok hoşuma gitmişti. Chris ona birkaç şey söyledi ve telsizden diğer tüm polislere haber verdi . Adam yukarı doğru koştu. Chris'e neler olduğunu sormak için ona doğru yürüdüm. Ona seslenecekken arkasına döndü kafam göğsüne çarptı. Kafam acımıştı. Ellerimi istemsizce kafama götürdüm kafamı kaldırdım yukarıya doğru ona baktım oda bana bakıyordu. Geri çekildi bana bakmadan yürüdü .
CHRIS:" Beni takip et!"
Dediğini yaptım . Arkasından hızlıca ilerledim ama çok hızlıydı . Bir odaya girdi ardından bende girdim. Kapıyı kapattı.Bana dönerek,
CHRIS:" Abriella Ruth."
Bana uzun zaman sonra soyadımla seslenmişti.
CHRIS:" Kolyeyi takan siz değilseniz , biri siz uyurken takmış. Abinizin sizi görünce fenalaştığını söylemiştiniz. Hepsi kolye yüzünden. Odaya doktorun girdiğini ve abinizin daha çok fenalaştığını söylemiştiniz. Yani bu demek oluyorki kolyeyi takan peşinizdeki katil !"
Bunları duyunca düşünmeye başladım. Herşeyi zihnimden geçirdim.
ABRİELLA:" Chris haklısın ... bana bir gece sarhoşun biri saldırınca ertesi sabah asılarak öldürülmüştü .Beni kurtaran adam ,doktor ve Travisin bahsettiği adam onlar aynı kişiler di yani bunca zamandır aslında yanımdaymış!"
CHRIS:" Ethan birşeyler saklıyor buna eminim. Dur Ethan demişken o nerede ?"
ABRİELLA:" Yukarıda! Hayır lütfen... hayır Ona birşey yapmış olabilir lütfen tanrım lütfen..."
Chris hızlıca elimden tuttu ve hızlıca kapıyı açtı. Diger elindeki telsize herkese Benim kaldığım odaya gitmesini söyledi ama kimse cevap vermiyordu. Daha hızlı koşmaya başladık. Koştukça başım daha çok dönüyordu. Chris bunu farketmiş olmalı ki bana baktı. Sonra beni kollarına aldı . Onu yormuştum ama en sonunda gelmiştik.Chris bir anda durdu ona baktım karşı tarafa bakıyordu. Birşeyler ters gittiğini anladım o tarafa doğru baktım. Tüm polisler... Hepsi ölmüşlerdi.
